ภาพภายในห้องไกล่เกลี่ยเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนาของแม่สามีที่ดังขึ้นเป็นระยะ
“จิ้นเอ๋ย… แม่ถูกรังแกจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ลูกสะใภ้สารเลวคนนี้มันจะส่งแม่เข้าคุกให้ได้เลย!” ชูซู่เฟินทุบอกชกตัว ร้องห่มร้องไห้ราวกับเป็นผู้ถูกกระทำอย่างถึงที่สุด
เฉินจิ้นหันขวับมามองฉัน สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและตักเตือน: “หลินเวย รีบขอโทษแม่ซะ แล้วบอกตำรวจว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดในครอบครัว เราจะถอนแจ้งความ!”
ฉันยืนนิ่งไม่ขยับ มุมปากเหยียดรอยยิ้มสมเพช: “ฉันไม่ถอน ในเมื่อแม่บอกว่าเงินสี่แสนห้าหมื่นหยวนหายไป และรหัสมีแค่ฉันกับแม่ที่รู้ ถ้าไม่สืบให้ชัดเจน ฉันก็ต้องแบกรับชื่อว่าเป็นขโมยไปชั่วชีวิตงั้นเหรอ?”
“เธอ!” เฉินจิ้นชี้หน้าฉัน มือสั่นเทาด้วยความโกรธ “เงินแค่นั้นมันสำคัญกว่าความสงบสุขของบ้านเรา หรือสำคัญกว่าชีวิตของแม่ฉันงั้นเหรอ?!”
“ใช่! มันสำคัญมาก” ฉันตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง “เพราะมันคือศักดิ์ศรีของฉัน”
ก่อนที่เฉินจิ้นจะทันได้อาละวาดไปมากกว่านี้ ประตูห้องไกล่เกลี่ยก็ถูกผลักเปิดออก ตำรวจชายคนเดิมเดินเข้ามาพร้อมกับแฟลชไดรฟ์ในมือ สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยความกริ่งเกรงบางอย่าง
“เจ้าหน้าที่ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดของตู้ ATM ในบ่ายวันพฤหัสบดีที่แล้วมาได้เรียบร้อยครับ เชิญทุกท่านมาดูพร้อมกัน”
หัวใจของฉันกระตุกวูบ แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความตื่นเต้นที่ความจริงกำลังจะปรากฏ ฉันเหลือบมองแม่สามี แวบหนึ่งฉันเห็นแววตาของนางสั่นไหว มือที่เคยทุบอกชกตัวพลันแข็งค้างและรีบหลบสายตาไปทันที
ตำรวจเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ และฉายภาพขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่
ภาพบนหน้าจอเริ่มเล่น…
เป็นช่วงเวลาบ่ายสามโมงห้านาที แสงแดดส่องกระทบตู้ ATM ของธนาคารพาณิชย์ที่ตั้งอยู่ห่างจากแฟลตเก่าของแม่สามีไปสองบล็อก มีร่างของหญิงชราคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้เล็ก ๆ ร่างกายค่อนข้างอวบ สวมหน้ากากอนามัยพร้อมแว่นกันแดดสีชา สวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เดินตรงเข้าไปที่ตู้
นางเสียบบัตร กดรหัสผ่านอย่างเชี่ยวชาญไม่มีสะดุด ก่อนจะกดถอนเงินสดปึกหนาปึกแล้วปึกเล่าออกไป โดยแบ่งการทำรายการเป็นสามครั้งติดต่อกันเนื่องจากจำกัดวงเงินต่อครั้ง จนกระทั่งเงินสดจำนวนสี่แสนห้าหมื่นหยวนถูกยัดลงในกระเป๋าผ้าใบสีเข้มที่นางเตรียมมา
ภาพบนหน้าจอหยุดนิ่งลงในตอนที่การทำรายการครั้งที่สามเสร็จสิ้นลงพอดี หญิงชราในจอเงยหน้าขึ้นมองกล้องแวบหนึ่ง แว่นกันแดดสีชาเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นไฝเม็ดใหญ่ที่ข้างจมูกอย่างชัดเจน
ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
นิ้วมือของเฉินจิ้นที่ชี้ไปที่หน้าจอแทบจะจิ้มทะลุเข้าไปในมอนิเตอร์ ข้อนิ้วมือของเขาขาวซีดเพราะออกแรงกำแน่นจนเกินไป ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความตกใจและสับสนอย่างรุนแรง
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับใบมีดเคลือบน้ำแข็ง ทีละคำทีละประโยคล้วนแฝงไปด้วยความหนาวเหน็บ ทุบลงบนชั้นบรรยากาศอันอึดอัด:
“แม่ครับ คนที่ถอนเงินคนนี้… คือใคร?”
ชูซู่เฟินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง นางอ้าปากพะงาบ ๆ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ขาของนางอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปนั่งบนเก้าอี้
“นั่น… นั่นไม่ใช่แม่… แม่ไม่รู้เรื่อง!” นางยังคงพยายามปฏิเสธเสียงสั่น
“ไม่ใช่แม่ซะที่ไหนล่ะครับ!” เฉินจิ้นตวาดลั่นจนแม่ตัวเองสะดุ้งสุดตัว “เสื้อลายดอกตัวนั้น ผมเป็นคนซื้อให้แม่ตอนวันเกิดปีที่แล้ว! แล้วไฝที่จมูกนั่น… แม่จะบอกว่าเป็นคนอื่นที่มีไฝตำแหน่งเดียวกัน รูปร่างเหมือนกัน และรู้รหัสบัตรของแม่พอดิบพอดีงั้นเหรอ?!”
เฉินจิ้นหันไปมองตำรวจด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับมามองแม่ของตนด้วยความเจ็บปวด: “แม่ทำแบบนี้ทำไม? แม่ปรักปรำหลินเวยทำไม?!”
ฉันนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความสงบเยือกเย็น ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมาตลอดสามปีเลือนหายไป เหลือเพียงความสมเพช
“ฉันบอกได้ค่ะว่าทำไม” ฉันพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ ทุกสายตาหันมามองที่ฉัน
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดรูปภาพที่ฉันแอบแคปหน้าจอไว้ก่อนหน้านี้ ยื่นไปตรงหน้าเฉินจิ้น มันคือประวัติการโอนเงินและแชตหลุดจากบัญชีวีแชตของแม่สามีที่นางเคยลืมล็อกเอาต์ทิ้งไว้ในคอมพิวเตอร์ที่บ้านของฉันเมื่อเดือนก่อน
“เดือนที่แล้ว ที่แม่ส่งรูปกระเป๋าหนังจระเข้ราคาเงินแสนเข้ามาในกลุ่ม ไม่ใช่เพราะแม่แค่อยากอวดหรอกค่ะ แต่แม่ซื้อคอร์สการลงทุนเก็งกำไรออนไลน์ตามคำชวนเชื่อของแก๊งต้มตุ๋นไปแล้วสี่แสนหยวน และเงินสี่แสนห้าหมื่นหยวนในบัตรใบนั้น คือเงินปึกสุดท้ายที่แม่เหลืออยู่ ซึ่งแม่ก็ถอนมันออกไปเพื่อไปจ่ายสมทบเพิ่มเพราะหวังจะได้เงินปันผลคืน”
ฉันเว้นจังหวะ มองดูสีหน้าของชูซู่เฟินที่ตอนนี้แทบจะแทรกแผ่นดินหนี
“แต่พอช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา แอปลงทุนนั้นบินหนีหายไป เงินสี่แสนห้าหมื่นหยวนละลายหายไปในพริบตา แม่กลัวว่าเฉินจิ้นจะรู้ว่าแม่เอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปล้างผลาญกับแชร์ลูกโซ่ แม่ก็เลยคิดแผนการนี้ขึ้นมา… ปรักปรำว่าฉันเป็นคนขโมยเงินจำนวนนี้ไป เพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องอธิบายว่าเงินหายไปไหน และถ้าโชคดี ฉันยอมชดใช้เงินให้ หรือเฉินจิ้นยอมเอาเงินส่วนตัวมาอุดรอยรั่วนี้ให้แม่ เรื่องทุกอย่างก็จะเป็นไปตามที่แม่วางแผนไว้”
“หลินเวย! แก… แกมันนังงูพิษ!” ชูซู่เฟินกรีดร้องเสียงแหลม ชี้หน้าด่าฉันด้วยความโกรธแค้นที่ถูกเปิดโปง
“คนที่ร้ายกาจคือแม่ต่างหาก!” เฉินจิ้นตะโกนใส่แม่ตัวเอง น้ำตาแห่งความอับอายและผิดหวังไหลอาบแก้ม “แม่รู้ไหมว่าการปรักปรำคนอื่นแบบนี้มันคือคดีอาญา! หลินเวยเป็นเมียผม เป็นแม่ของลูกผม แม่ทำแบบนี้กับเธอลงคอได้ยังไง?!”
เฉินจิ้นคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน มือของเขาพยายามจะเอื้อมมาจับมือฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิด: “เวยเวย… ผมขอโทษ ผมมันตากระจ่างเองที่หลงเชื่อแม่ ผมผิดไปแล้ว เรา… เรากลับบ้านกันนะ เรื่องนี้ให้มันจบลงแค่นี้เถอะ ถือว่าผมขอร้อง”
ฉันดึงมือของตัวเองกลับมาอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น มองผู้ชายที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ คนที่บอกให้ฉันลาออกจากงานเพื่อมาเป็นแม่บ้าน คอยรองรับอารมณ์ของแม่เขา คนที่ไม่เคยปกป้องฉันเลยสักครั้งจนกระทั่งความจริงมันตบเข้าที่หน้าของเขาเอง
“จบงั้นเหรอ? เฉินจิ้น มันไม่จบง่าย ๆ หรอก”
ฉันลุกขึ้นยืน หันไปหาตำรวจหญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “คุณตำรวจคะ ในเมื่อความจริงปรากฏแล้วว่าฉันไม่ได้ขโมยเงิน แต่ถูกคุณชูซู่เฟินปรักปรำ แจ้งความเท็จ และทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างร้ายแรง ฉันขอปฏิเสธการไกล่เกลี่ยค่ะ และฉันต้องการดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด”
“หลินเวย! เธอจะบ้าเหรอ! นั่นแม่ฉันนะ!” เฉินจิ้นร้องลั่น ลุกขึ้นยืนด้วยความตระหนก
“แม่ของนาย ไม่ใช่แม่ของฉัน” ฉันเอ่ยเสียงเรียบพลางหันไปสบตาเขาตรง ๆ “และหลังจากวันนี้เป็นต้นไป นายก็จะไม่ใช่สามีของฉันอีกต่อไปแล้ว เตรียมรับหมายศาลฟ้องหย่า และฉันจะสู้เพื่อสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกอย่างเต็มที่ เงินทุกหยวนที่ฉันควรได้ตามกฎหมาย ฉันจะเอาคืนมาให้หมด”
ฉันหมุนตัวเดินออกจากห้องไกล่เกลี่ยอย่างสง่างาม ทิ้งเสียงร้องไห้โฮของชูซู่เฟินและเสียงตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างบ้าคลั่งของเฉินจิ้นไว้เบื้องหลัง
สายลมภายนอกสถานีตำรวจพัดผ่านใบหน้าของฉัน มันไม่ได้หนาวเหน็บเหมือนอดีตที่ผ่านมาอีกต่อไป แต่มันคือสายลมแห่งอิสรภาพ… ชีวิตที่ต้องทนอยู่ใต้เงาของการถูกเหยียดหยามได้สิ้นสุดลงแล้ว และจากนี้ไป ฉันจะกำหนดชีวิตของตัวเองและลูกด้วยมือของฉันเอง