จุดจบของคนทรยศ
หลังจากกดโทรศัพท์ยกเลิกบัตร Black Card ทั้ง 6 ใบ และสั่งการทนายความเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
ดอน อาร์ตูโร และ ดอนญ่า ซิลเวีย กำลังนั่งสั่งการคนรับใช้ในบ้านราวกับตัวเองเป็นเจ้าของคฤหาสน์
“มาเตโอ! ทำไมชายนมร้อนของฉันยังไม่ได้อีก?” ดอนญ่า ซิลเวีย ตะคอกใส่ผม “แล้วก็บอกให้คนไปยกกระเป๋าพวกเราขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนใหญ่ชั้นบนด้วยนะ!”
ผมยืนประสานมือ เดินเข้าไปหาพวกเขอย่างช้าๆ “ห้องนอนใหญ่เป็นห้องของผมกับภรรยาครับ… และที่สำคัญที่สุด พวกคุณไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่อีกต่อไป“
ดอน อาร์ตูโร ลุกขึ้นยืนชี้หน้าผมอย่างโมโห “แกพูดจาอวดดีกับพวกเราได้ยังไง! พวกเราเป็นพ่อตาแม่ยายของแกนะ! ถ้าโซเฟียรู้น้องแกโดนไล่ออกแน่!”
“งั้นเหรอครับ?” ผมหยิบรีโมตเปิดทีวีจอด้านหลัง พร้อมกับส่งไฟล์เสียงบันทึกการคุยโทรศัพท์ของโซเฟียกับชายชู้ที่ผมเพิ่งอัดไว้เมื่อครู่ เสียงกรีดกรายและคำดูถูกว่าผมเป็น “สามีโง่ๆ” ดังลั่นไปทั่วห้องนั่งเล่น
หน้าของพ่อตาและแม่ยายซีดเผือดลงทันที ทั้งสองคนสลับมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง พูดอะไรไม่ออก
“โซเฟียไม่ได้ไปทำงาน…” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “และเธอจะไม่เหลือแม้แต่เซนต์เดียวให้ใช้ในยุโรป”
ณ สนามบินบินการบินมิลาน
ในเวลาเดียวกัน โซเฟียและชายชู้กำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์เช็กอินชั้นเฟิร์สคลาส โซเฟียยิ้มอย่างมีความสุข ยื่นบัตร Black Card ใบหรูให้พนักงานเพื่อจ่ายค่าอัปเกรดที่นั่งและค่าโรงแรมห้าดาวที่จองไว้ล่วงหน้า
“ขออภัยค่ะคุณผู้หญิง บัตรใบนี้ถูกยกเลิกแล้วค่ะ” พนักงานพูดด้วยรอยยิ้มตามมารยาท
โซเฟียขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “เป็นไปไม่ได้! ลองกดอีกทีสิ! บัตรนี้ไม่จำกัดวงเงินนะ!”
เธอยื่นบัตร Black Card ใบที่สอง ใบที่สาม จนกระทั่งใบที่หก… ทุกใบขึ้นข้อความเหมือนกันหมด: AUTHORIZATION DECLINED (ปฏิเสธการอนุมัติ)
ก่อนที่เธอจะทันตั้งสติได้ เสียงการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นติดต่อกัน ข้อความจากธนาคารแจ้งว่า “บัญชีเสริมทั้งหมดถูกระงับ” ตามมาด้วยอีเมลจากทนายความของผมที่ส่ง “หมายฟ้องหย่าและเพิกถอนการสมรส” พร้อมหลักฐานการนอกใจทั้งหมด
ชายชู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าโซเฟียกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่เหลือบัตรหรูหรือเงินทองให้ใช้อีกต่อไป เขาก็รีบคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินหนีเธอไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง
“เบบี๋! รอฉันด้วย! อย่าเพิ่งไป!” โซเฟียกรีดร้องกลางสนามบินด้วยความอับอายและตื่นตระหนก
จุดจบที่ไม่เหลืออะไรเลย
เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รปภ. ของหมู่บ้านจัดสรรพร้อมกับตำรวจก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์ของผม เพื่อเชิญ ดอน อาร์ตูโร และ ดอนญ่า ซิลเวีย ออกไปจากพื้นที่เนื่องจากเป็นการบุกรุกยามวิกาล ข้าวของและกระเป๋าเดินทางของพวกเขาถูกยกมากองไว้ที่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน
โซเฟียต้องยกเลิกเที่ยวบินและนั่งรถแท็กซี่กลับมาในสภาพหมดสภาพ เมื่อเธอมาถึงหน้าหมู่บ้าน เธอพบพ่อแม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่ริมถนนพร้อมกับกองกระเป๋า
เธอรีบวิ่งเข้ามาหาผมที่ยืนมองอยู่หลังประตูเหล็กดัด “มาเตโอ! ฉันขอโทษ! ฉันผิดไปแล้ว! ให้โอกาสฉันเถอะนะ! พวกเราไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ!” เธอร้องไห้กอดขาผมผ่านช่องประตู
ผมมองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“ผมเคยสัญญาว่าจะมอบโลกทั้งใบให้เธอ โซเฟีย… แต่เธอเลือกที่จะเหยียบย่ำความรักของผม แล้วใช้มันเป็นเครื่องมือในการทำลายผมเอง” ผมพูดอย่างสงบ “นับจากนี้ไป ขอให้เธอสนุกกับชีวิตที่ต้องกลับไปเริ่มจากศูนย์… เหมือนที่ผมเคยทำ”
ผมหันหลังเดินกลับเข้าบ้านอย่างมั่นคง ปล่อยให้โซเฟียและครอบครัวของเธอร้องไห้คร่ำครวญอยู่ท่ามกลางความมืดภายนอกคฤหาสน์
คำฟ้องศาลดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากหลักฐานการมุ่งร้ายและการมักมากในทรัพย์สินของเธอชัดเจน โซเฟียไม่ได้ทรัพย์สินใดๆ จากผมแม้แต่เปโซเดียว ครอบครัวของเธอต้องขายบ้านเก่าเพื่อชดใช้หนี้สิน และต้องย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ นอกเมือง
ส่วนผม… ได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงว่า ความจริงใจไม่ควรมอบให้แก่คนที่เห็นเราเป็นเพียงเครื่องมือ และผมก็พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งกว่าเดิม