ตอนจบของเรื่องราว
คุณหมอยื่นผลตรวจห้องแล็บให้ฉันอย่างช้าๆ ทุกๆ คำที่หลุดออกมาจากปากของเขา ราวกับกำลังลบเลือนความทรงจำอันแสนหวานตลอด 6 ปีระหว่างฉันกับเอเดรียนจนหมดสิ้น
“คุณนายเมนโดซาครับ ของเหลวที่คุณนำมาให้เราตรวจมีส่วนผสมของยากล่อมประสาทชนิดรุนแรงในปริมาณที่สูงมาก ซึ่งปกติจะใช้กับผู้ป่วยที่เป็นโรคไม่หลับขั้นรุนแรง แต่ยานี้มีผลข้างเคียงที่ทำให้ความจำเสื่อมถอยอย่างช้าๆ และทำให้เกิดอาการสับสนหากใช้ติดต่อกันเป็นเวลานาน พูดง่ายๆ ก็คือ… เขาทำให้คุณหลับเพื่อไม่ให้คุณรับรู้สิ่งรอบตัว ในขณะเดียวกันก็ค่อยๆ ทำลายระบบประสาทและความคิดของคุณไปด้วยครับ”
มือของฉันสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ เมื่อกลับมาถึงบ้าน เอเดรียนก็เข้ามาสวมกอดฉันด้วยความอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
“ทำไมหน้าตาดูซีดเซียวจังครับ ภรรยาตัวน้อยของผม? เหนื่อยเหรอครับ?” เขาถามพร้อมกับลูบแก้มฉันเบาๆ แต่ในครั้งนี้ สัมผัสที่เคยทำให้ฉันอบอุ่นใจกลับกลายเป็นความรู้สึกขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว
ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร คืนนั้นหลังจากที่เขายื่นน้ำ “สูตรพิเศษ” มาให้ ฉันก็รอจนกระทั่งเขาหลับสนิท ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยแตะต้องเลยตลอดเวลาที่ผ่านมาเพราะความไว้ใจ ฉันใช้ลายนิ้วมือของเขาปลดล็อกหน้าจอในขณะที่เขาหลับใหล แล้วเปิดเข้าไปดูในข้อความ
และที่นั่นเอง… ฉันได้ค้นพบความจริงที่เยือกเย็นและร้ายกาจยิ่งกว่ายาพิษซะอีก!
เขากำลังคุยกับทนายความและผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง:
“อดทนอีกนิดนะที่รัก ยัยแก่นี่ใกล้จะเลอะเลือนเต็มทีแล้ว พอเธอไม่สามารถเซ็นเช็คของตัวเองได้ เราจะย้ายทรัพย์สินทั้งหมดมาเป็นชื่อของผมในฐานะผู้ดูแลตามกฎหมาย หลังจากนั้นเราค่อยส่งยัยนี่ไปอยู่บ้านพักคนชราไกลๆ แล้วเราสองคนจะได้เสวยสุขและใช้ชีวิตอย่างหรูหราด้วยเงินของยัยนี่กัน”
ฉันสะอื้นไห้ออกมาอย่างไร้เสียงในความมืด ผู้ชายที่ฉันคิดว่าเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต กลับเป็นคนที่กำลังค่อยๆ ขุดหลุมฝังศพให้ฉันอย่างเลือดเย็น แต่ฉันจะไม่มีวันยอมตกเป็นเหยื่อเด็ดขาด!
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เขากำลังเตรียมอาหารเช้า ฉันเผชิญหน้ากับเขาที่โต๊ะอาหาร ฉันวางผลตรวจจากโรงพยาบาลและโทรศัพท์มือถือของเขาที่เปิดหน้าจอข้อความค้างไว้ลงตรงหน้า ใบหน้าของเอเดรียนถอดสีและซีดเผือดลงทันที คำว่า “ภรรยาตัวน้อย” ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คืออดีตแม่พิมพ์ของชาติผู้ชาญฉลาดที่ไม่ยอมถูกใครรังแกง่ายๆ
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า น้ำผึ้งที่เธอเอามาให้ฉันดื่มทุกคืน จะผสมไปด้วยความขมขื่นของการทรยศหักหลังได้ขนาดนี้ เอเดรียน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “ตำรวจมารออยู่ข้างนอกบ้านแล้ว และก่อนที่เธอจะโดนลากตัวไป เซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนี้ซะ—มันคือหนังสือสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน และใบสารภาพผิดในการพยายามลอบวางยา!”
เขาทรุดตัวลงคุกเข่าและร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กๆ อ้อนวอนและบอกว่าเขาทำไปเพราะรักฉัน และที่ทำลงไปเพราะโดนคนอื่นบีบบังคับ แต่ในนาทีนี้ น้ำตาของเขาไม่มีผลอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้ว
ในขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวเขาออกจากบ้านไป ฉันยืนตัวตรงอย่างมั่นคง
จริงอยู่… ที่หลังจากนี้ฉันจะต้องกลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง แต่เป็นครั้งแรกในรอบ 6 ปีที่สมองและจิตวิญญาณของฉันตื่นรู้และตาสว่างอย่างเต็มที่ ฉันเทน้ำที่เหลือในแก้วทิ้งลงในอ่างล้างจาน มองดูมันไหลซึมและเลือนหายไป… พร้อมๆ กับผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าเป็นรักสุดท้าย แต่แท้จริงแล้ว เขาคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน