ส่วนที่ 2 (ตอนจบ): ความจริงใต้เงามืด
มายาจ้องมองภาพถ่ายใบที่สอง มือของเธอเริ่มสั่นรุนแรง
มันเป็นรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดในตู้นิรภัยของธนาคารเมื่อ 6 เดือนก่อน ในภาพนั้น ชินตากำลังเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์บ้านพักตากอากาศและหุ้นบริษัทของมายา โดยมีฟาร์ฮานยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ทั้งคู่เตรียมการแผนการนี้มานานครึ่งปีแล้ว!
“คนพวกนี้ไม่ได้แค่ต้องการหนีไปเสพสุขครับคุณมายา” ตำรวจกล่าว “พวกเขาตั้งใจจะฮุบทรัพย์สินทั้งหมดของคุณ แล้วโยนความผิดให้คุณกลายเป็นผู้ต้องหาคดีฉ้อโกงเงินกู้ยืมต่างชาติจำนวน 3,800 ล้านรูเปียห์ โดยอ้างว่าคุณเบี้ยวหนี้แล้วหลบหนีไป”
มายาสูดหายใจเข้าลึก ความเย็นชาในใจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความแค้น เธอเงยหน้ามองตำรวจด้วยสายตามุ่งมั่น
“แล้วตอนนี้พวกเขายังอยู่ที่บาหลีไหมคะ?”
“ระบบแจ้งเตือนของธนาคารทำงานทันทีที่คุณอายัดบัตรและรหัสผ่านเมื่อคืนครับ ทำให้รายการถอนเงินสดจำนวนนั้นถูกระงับ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่สนามบินเดนปาซาร์ได้เข้าควบคุมตัวนายฟาร์ฮานและนางสาวชินตาไว้เรียบร้อยแล้ว ขณะนี้กำลังถูกส่งตัวกลับมาสอบสวนที่ซูราบายา”
บ่ายวันเดียวกัน ณ สถานีตำรวจซูราบายา
มายาเดินเข้าไปในห้องสอบสวนอย่างสงบ เธอแต่งตัวอย่างประณีต สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบหรูและแว่นตากันแดดแบรนด์เนมตัวเก่ง
เบื้องหน้าของเธอคือฟาร์ฮานและชินตา ทั้งคู่อยู่ในสภาพหมดสภาพ เสื้อผ้าที่เคยหรูหรายับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและหวาดกลัว
“มายา! ช่วยเราด้วย!” ฟาร์ฮานรีบตะโกนทันทีที่เห็นเธอ “มันเป็นความเข้าใจผิด! ชินตาเป็นคนวางแผนทั้งหมด ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณเลยนะ!”
ชินตาหันไปมองฟาร์ฮานด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ “ฟาร์ฮาน! คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?! คุณเป็นคนบอกเองว่าเกลียดผู้หญิงคนนี้ และอยากได้เงินทั้งหมดของเธอ!”
มายายกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณให้ทั้งคู่หยุดพูด เสียงชดเชยโวยวายดับลงทันที
“23 ปี…” มายาจ้องมองชินตาด้วยสายตาเรียบเฉย “ฉันเคยคิดว่าเธอคือครอบครัว และคุณ…” เธอหันไปหาฟาร์ฮาน “15 ปีที่แต่งงานกันมา ฉันสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อของฉันเอง แต่พวกคุณกลับคิดว่าฉันมันโง่จนมองไม่เห็นสิ่งที่พวกคุณทำลับหลัง”
“แก… แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ชินตากัดฟันถาม เสียงสั่นเครือ
มายายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ
“ฉันรู้ตั้งแต่วันที่เธอเริ่มเลียนแบบสไตล์การแต่งตัวของฉัน รู้ตั้งแต่วันที่ลายเซ็นบนเอกสารบริษัทมีรอยยิ้มผิดปกติ และรู้ตั้งแต่วันที่พวกแกแอบนัดเจอกันที่โรงแรม” มายาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะสอบสวน “ฉันแค่รอ… รอให้พวกแกเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทั้งหมด เพื่อที่จะได้จัดการตัดพวกแกออกจากชีวิตฉันทีเดียวแบบไม่เหลือซาก”
“มายา ได้โปรดเถอะ…” ฟาร์ฮานคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลตกลงมาอย่างอ้อนวอน “ย่องโทษให้ผมสักครั้ง ผมสัญญาว่าจะหย่าและไม่ขอรับอะไรเลย!”
“มันสายไปแล้ว ฟาร์ฮาน” มายานำเอกสารฟ้องหย่าและคดีอาญาที่ทนายความของเธอเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ววางลงบนโต๊ะ
“ข้อหาปลอมแปลงเอกสารราชการ, ฉ้อโกง, และยักยอกทรัพย์ โทษจำคุกอย่างน้อย 12 ปี… กุญแจบ้านฉันเปลี่ยนใหม่หมดแล้ว และชีวิตของฉันหลังจากนี้ ก็จะไม่มีพื้นที่ให้พวกแกอีกต่อไป”
มายาหันหลังเดินออกจากห้องสอบสวน เสียงร้องไห้โฮของชินตาและเสียงตะโกนอ้อนวอนของฟาร์ฮานดังไล่หลังมา แต่เธอไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลย
แสงแดดยามเย็นของเมืองซูราบายาสาดส่องลงมา มายาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เธอรู้ดีว่าการเริ่มต้นใหม่ในวัย 50 ปีไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในที่สุด… ประตูปราการหัวใจของเธอก็ถูกล็อกไว้อย่างปลอดภัย ด้วยกุญแจที่อยู่ในมือของเธอเองเพียงผู้เดียว