เอกสารฉบับจริง
ผู้พิพากษาลอว์สันผงกหัวเบาๆ ก่อนจะอนุญาตให้เด็กๆ นั่งลงที่โต๊ะฝ่ายฉัน
ดักลาส ยิ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ เขารีบยื่นสัญญาก่อนสมรสฉบับจริงให้ผู้พิพากษา พร้อมสำเนางบการเงินของ O’Connell Logistics
“ท่านผู้พิพากษาครับ” ดักลาสเอ่ยเสียงดังฟังชัด “สัญญาระบุไว้ชัดเจนว่า ทรัพย์สินและหุ้นทั้งหมดของ O’Connell Logistics เป็นของลูกความผมแต่เพียงผู้เดียวแต่แรกเริ่ม คุณลอเร็ตตาไม่มีสิทธิในหุ้นแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว และไม่มีรายได้ใดๆ มาจ้างทนายด้วยซ้ำ”
บาร์เรตต์เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายใจ เพจแอบเหยียดยิ้มสะใจ
ผู้พิพากษาลอว์สันกวาดสายตาอ่านสัญญาก่อนสมรส จากนั้นจึงเปิดไปที่ เอกสารจดทะเบียนจัดตั้งบริษัทดั้งเดิม ซึ่งทนายของบาร์เรตต์แนบมาเพื่อพิสูจน์ความเป็นเจ้าของ
ทันใดนั้น ผู้พิพากษาชะงักไป นิ้วมือของเธอหยุดลงที่หน้าแรก เธอปรับแว่นตา แล้วเพ่งมองชื่อที่ระบุไว้ในฐานะ “ผู้ก่อตั้ง ผู้ถือหุ้นกู้หลัก และผู้มีอำนาจลงนามเด็ดขาด”
ความเงียบปกคลุมห้องพิจารณาคดีจนได้ยินเสียงหยดน้ำฝนกระทบกระจกหน้าต่าง
ผู้พิพากษาลอว์สันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาจ้องตรงไปที่บาร์เรตต์ น้ำเสียงของเธอเรียบเย็น แต่ทรงพลังจนน่าขนลุก:
“คุณโอคอนเนลล์… ในเมื่อคุณอ้างว่าคุณเป็นคนสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่วันแรก… ช่วยอธิบายให้ดิฉันฟังหน่อยได้ไหมว่า ทำไมชื่อแรกที่ลงทะเบียนเป็นเจ้าของทุน 100% และเป็นผู้ถือสิทธิ์ในสิทธิบัตรระบบขนส่งทั้งหมด ถึงไม่ใช่ชื่อของคุณ…”
“แต่เป็นชื่อของ ‘ลอเร็ตตา แวนเดอร์บิลต์’—นามสกุลเดิมก่อนแต่งงานของภรรยาคุณ?”
ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ 13 ปี
สิ้นเสียงคำถาม เลือดบนใบหน้าของบาร์เรตต์ฉีดลดลงจนหน้าถอดสีขาวซีดเหมือนกระดาษ! รอยยิ้มอวดดีของเขามลายหายไปในพริบตา
ดักลาส ทนายความมือหนึ่งถึงกับลนลาน รีบคว้าเอกสารในมือบาร์เรตต์ไปเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา เพจเลิกลิ่กลั่กมองบาร์เรตต์ด้วยความตกใจ
“ทะ… ท่านผู้พิพากษาครับ นั่นมันคงเป็นข้อผิดพลาดทางเอกสาร…” ดักลาสพยายามแก้ตัวเสียงติดๆ ขัดๆ
“ไม่ใช่ข้อผิดพลาดหรอกค่ะ ท่านผู้พิพากษา”
ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ก่อนจะเปิดกระเป๋าเอกสารของตัวเอง แล้วหยิบสมุดบันทึกและเอกสารสิทธิ์ทางการเงินฉบับจริงวางลงบนโต๊ะ
“บาร์เรตต์อาจจะเป็น ‘หน้าตา’ ของบริษัท แต่เงินทุนก้อนแรก สิทธิบัตรอัลกอริทึมการขนส่ง และสัญญาสัมปทานแรกทั้งหมด มาจากมรดกและงานวิจัยของดิฉัน บาร์เรตต์ขอร้องให้ดิฉันอยู่หลังฉาก เพราะในยุคนั้น นักลงทุนไม่อยากคุยกับบริษัทขนส่งที่มีประธานเป็นผู้หญิง…”
“ดิฉันยอมยกตำแหน่งซีอีโอให้เขา ยอมให้เขาออกหน้า และย้ายชื่อตัวเองไปเป็น ‘ที่ปรึกษาที่ไม่รับเงินเดือน’ เพื่อให้เขามีประวัติการทำงาน แต่สัญญาก่อตั้งบริษัทไม่เคยถูกเปลี่ยนแปลง สัญญาก่อนสมรสที่เขาร่างขึ้น ปกป้องเฉพาะทรัพย์สินในชื่อของ ‘บาร์เรตต์’… แต่มันไม่ได้ครอบคลุมบริษัทที่เป็นของดิฉันมาตั้งแต่ต้นค่ะ”
จุดจบของคนประมาท
บาร์เรตต์หันมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นของเขามาจากไหน ความหลงใหลในแสงไฟและคำเยินยอตลอดสิบกว่าปี ทำให้เขาลืมความจริงข้อนี้ไปเสียสนิท
ผู้พิพากษาลอว์สันปิดแฟ้มเอกสารเสียงดัง ปัง!
“สัญญาก่อนสมรสฉบับนี้ไม่มีผลคุ้มครองบริษัท O’Connell Logistics” ผู้พิพากษาประกาศสั่งการ “และเนื่องจากคุณโอคอนเนลล์ยื่นพยานหลักฐานเท็จต่อศาลเกี่ยวกับสถานะทางการเงิน ดิฉันขออายัดบัญชีและทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทไว้ชั่วคราวเพื่อรอการประเมินใหม่”
“นอกจากนี้…” ผู้พิพากษามองไปที่บาร์เรตต์และเพจ “ด้วยพฤติกรรมที่คุณพาอนุภรรยามาเย้ยหยันในศาลต่อหน้าบุตร และพยายามบิดเบือนข้อเท็จจริงเพื่อพรากลูกไปจากแม่ ศาลจะพิจารณาให้สิทธิเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียวแก่คุณลอเร็ตตา พร้อมค่าเลี้ยงดูที่ครอบคลุมสภาวะความเป็นอยู่เดิมของเด็กๆ ทั้งหมด”
เพจปล่อยมือออกจากแขนของบาร์เรตต์ทันที เธอรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินหนีออกจากห้องพิจารณาคดีไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย
บาร์เรตต์ได้แต่นั่งทอดอาลัย ทนายทั้งสามคนของเขาเริ่มเก็บเอกสารลงกระเป๋าด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ชายผู้เคยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของทุกสิ่ง บัดนี้ไม่เหลืออะไรเลย แม้กระทั่งชื่อเสียงที่เขาเพียรพยายามสร้างมา
ฉันกุมมือไวแอ็ตต์และเอ็มเมตต์ไว้แน่น สองแฝดยิ้มให้ฉันด้วยความโล่งอก
ฉันพาลูกๆ เดินออกจากห้องพิจารณาคดี ทิ้งอดีตสามีไว้กับความจริงที่ว่า… สตรีที่เขาเคยคิดว่าไร้ค่าและซ่อนไว้ในมุมมืด คือคนที่ถือคำตอบและชีวิตทั้งหมดของเขาไว้ในมือมาโดยตลอด