เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานใหญ่ของธนาคารอิมพีเรียล ทรัสต์ (Imperial Trust Bank) ผมสลัดภาพลักษณ์ของพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ทิ้งไป แล้วสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ เดินเข้าสู่ห้องทำงานในฐานะ ประธานบริหาร อย่างเต็มภาคภูมิ
เลขานุการส่วนตัวของผมเดินเข้ามาพร้อมรายงานการประชุม “ท่านประธานคะ วันนี้มีนัดสำคัญกับ คุณหญิงมาทิลดา ประธานบริษัท มาทิลดา เรียลเอสเตท ค่ะ เธอมาดักรอพบท่านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อขออนุมัติเงินกู้ฉุกเฉินจำนวน 500 ล้านบาท ไม่อย่างนั้นบริษัทของเธอจะต้องล้มละลายภายในวันนี้ค่ะ”
ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก “ให้เธอเข้ามาได้”
หน้ามือเป็นหลังมือ
คุณหญิงมาทิลดาเดินเข้ามาในห้องทำงานหรูหราด้วยท่าทางกระวนกระวาย มือของเธอกำเอกสารแน่น แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันทีราวกับเห็นผี
“ลู… ลูคัส?! แกมาทำอะไรในห้องของท่านประธาน! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนชั้นต่ำ!” เธออุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ
เลขาฯ ของผมรีบก้าวออกมาข้างหน้าทันที “กรุณาสำรวมวาจาด้วยค่ะคุณหญิง นี่คือ คุณลูคัส ประธานบริหารสูงสุดและเจ้าของธนาคารอิมพีเรียล ทรัสต์ ค่ะ”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของคุณหญิงมาทิลดา เข่าของเธออ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
“มะ… ไม่จริง… แกเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ…” เธอกระซิบ เสียงสั่นเครือ
ผมเอนหลังพิงเก้าอี้ประสานมือไว้ที่อกแล้วมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง “ใช่ครับ… เมื่อคืนผมอาจจะเป็นแค่ขยะในสายตาคุณแม่ แต่โต๊ะตัวนี้ และธนาคารแห่งนี้… เป็นของผมทั้งหมด”
บทเรียนราคาแพง
เมื่อความจริงกระจ่าง คุณหญิงมาทิลดาก็รู้ชะตากรรมของตัวเองทันทีว่าอนาคตของบริษัทเธออยู่ในกำมือของชายคนที่เธอเพิ่งเหยียดหยามไป ความทะนงตนทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปสิ้น
เธอก้าวเข้ามาลนลาน น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มไหลพราก ก่อนจะ ทรุดเข่าลงกับพื้นและก้มกราบลงที่หน้าโต๊ะทำงานของผม อย่างหมดสภาพ
“ลูคัส… แม่ผิดไปแล้ว! แม่มันตาบอดเองที่มองไม่เห็นความดีของเธอ! ได้โปรดเถอะนะ ช่วยอนุมัติเงินกู้ให้แม่ที ไม่อย่างนั้นบริษัทของแม่ต้องเจ๊งแน่ๆ คลาราเองก็จะพลอยลำบากไปด้วยนะลูก!” เธอร้องไห้โฮ อ้อนวอนขอความเห็นใจ
ผมมองภาพผู้หญิงที่เคยตวาดใส่ผมอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืน ตอนนี้กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่แทบเท้าของผม
“คุณแม่ครับ สิ่งที่คุณทำกับผมเมื่อคืน มันไม่ใช่แค่การดูถูกผม… แต่คุณทำลายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “และอย่าเอาคลารามาอ้าง เพราะเงินก้อนนี้มันจะเอาไปอุดรอยรั่วที่ความโลภของคุณทำไว้ ไม่เกี่ยวกับภรรยาของผม”
ผมหยิบเอกสารขออนุมัติเงินกู้ขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงบนพื้น… ตรงหน้าหัวเข่าของเธอ เหมือนกับที่เธอเคยโยนจานเศษอาหารให้ผมเมื่อคืน
“คำขออนุมัติของคุณ… ถูกปฏิเสธครับ” ผมประกาศเสียงเฉียบขาด “ธนาคารของเราไม่ร่วมลงทุนกับธุรกิจที่บริหารด้วยคนที่ไม่มีคุณธรรมและดูถูกคนอื่น”
ชีวิตใหม่ของลูคัสและคลารา
คุณหญิงมาทิลดาร้องไห้คร่ำครวญจนแทบขาดใจเมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ต่อมา บริษัทของเธอก็ถูกฟ้องล้มละลาย คฤหาสน์หรูและทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น แขก VIP จอมปลอมที่เคยรุมล้อมเธอก็พากันหันหลังให้ในวันที่เธอตกต่ำที่สุด
ส่วนผม… ผมได้สารภาพความจริงทั้งหมดกับคลารา เธอน้ำตาซึมไม่ใช่เพราะความโลภในเงินทอง แต่เพราะเธอซาบซึ้งที่ผมยอมอดทนถึงขนาดนั้นเพื่อพิสูจน์รักแท้ที่มีต่อเธอ
ผมพาคลาราย้ายออกจากบ้านหลังเก่า ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในคฤหาสน์หลังโตของผม และมอบชีวิตที่สุขสบายที่สุดให้แก่เธอในฐานะ “มาดามประธานธนาคาร” อย่างที่เธอคู่ควร โดยที่ไม่มีใครกล้ามาดูถูกพวกเราอีกต่อไป