10 ปีต่อมา: วันแห่งการพิพากษา
เวลาผ่านไป 10 ปีเต็ม… พ่อแม่ของฉันไม่เคยตามหาฉันเลย พวกเขาคิดว่าฉันคงไปนอนตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็ซมซานใช้ชีวิตอย่างอนาถาอยู่กับลูกไม่มีพ่อ แต่พวกเขาคิดผิด…
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ฉันต้องกัดฟันสู้เพื่อรักษาชีวิตของ “เลโอ” ลูกชายของฉัน และที่สำคัญที่สุด… เพื่อรอคอยวันที่จะกลับมา “คิดบัญชี” กับทุกคนที่เคยเหยียบย่ำเรา
และวันนี้ก็มาถึง…
รถลีมูซีนคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังเดิมที่ฉันเคยถูกไล่ออกมา ฉันก้าวลงจากรถในชุดสูทสีดำเรียบหรู ดูสง่างามผิดจากเด็กสาวขี้แยเมื่อ 10 ปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ข้างๆ ฉันมีเด็กชายวัย 9 ขวบหน้าตาถอดแบบมาจากมหาเศรษฐีระดับโลกคนหนึ่งเดินกุมมือฉันไว้
ฉันเดินไปเคาะประตูคฤหาสน์…
เมื่อประตูเปิดออก คนที่มาเปิดคือดอน อาร์ตูโร พ่อของฉันเอง ผิวหน้าของเขาดูทรุดโทรมลงไปมาก และทันทีที่เขาเห็นหน้าฉัน เขาถึงกับตาค้างด้วยความช็อก
“ค…คลารา?! มึงยังไม่ตายอีกเหรอ?!” เสียงของเขาพุ่งสูงด้วยความตกใจ จนทำให้โดนย่า ซิลเวีย แม่ของฉัน รีบวิ่งมาดูที่ประตูอีกคน
“อีคลารา! มึงกลับมาทำไม?! บ้านนี้ไม่มีต้อนรับคนอย่างมึง!” แม่กรีดร้องด้วยความรังเกียจเหมือนเดิม โดยที่พวกเขายังไม่รู้เลยว่า… ตอนนี้ตระกูลของพวกเขากำลังล้มละลาย และธุรกิจทั้งหมดกำลังจะถูกยึด
ฉันยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น มองหน้าอดีตพ่อแม่ที่เคยผลักไสฉัน แล้วพูดประโยคเดียวที่ทำให้พวกเขาถึงกับหน้าถอดสีและเข่าอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น:
“ฉันกลับมาเพื่อเซ็นอนุมัติซื้อคฤหาสน์หลังนี้ในฐานะ ‘ประธานบริหารคนใหม่’ ของบริษัทที่จะมายึดทรัพย์พวกคุณ… และมาแนะนำให้รู้จักกับ ‘เลโอ’ ทายาทเพียงคนเดียวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่พวกคุณพยายามจะลอบฆ่าเมื่อ 10 ก่อน!”
ความลับเฉียดตาย… ที่ทำให้พวกเขาต้องกราบกราน
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทั้งคู่! หน้าของพ่อและแม่ซีดเผือดเหมือนคนตาย
ความลับที่พวกเขาไม่เคยรู้เลยก็คือ… คืนที่ฉันท้อง ฉันไม่ได้ใจแตก แต่พ่อของเด็กในท้องคือ “ดอน วินเซนโซ” มหาเศรษฐีและผู้ทรงอิทธิพลระดับโลก ซึ่งในตอนนั้น พ่อของฉันได้แอบวางแผนลอบสังหารเขาเพื่อฮุบสัมปทานธุรกิจ แต่ก่อนที่ดอน วินเซนโซ จะหายสาบสูญไปในเหตุการณ์นั้น เขาได้ฝากฝังฉันและสายเลือดของเขาไว้
ที่ฉันไม่ยอมทำแท้งในวันนั้น เพราะฉันรู้ว่าเด็กคนนี้คือ “พยาน” และเป็น “ไพ่ตาย” ใบเดียวที่จะทำให้เครือข่ายมาเฟียของดอน วินเซนโซ ออกตามหาและปกป้องฉันจนกว่าเขาจะฟื้นตัวกลับมา!
และตอนนี้… ดอน วินเซนโซ กลับมาทวงอำนาจคืนอย่างยิ่งใหญ่ และฉันคือคนเดียวที่กุมบังเหียนธุรกิจทั้งหมดในมือ
“ค…คลารา… แม่… แม่ขอโทษ… เราเป็นสายเลือดเดียวกันนะลูก…” แม่เริ่มร้องไห้โฮโฮและพยายามจะเข้ามาจับมือฉัน ส่วนพ่อที่เคยดุดัน บัดนี้ลงไปคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่กับพื้น สะอื้นไห้อย่างหมดรูป
ฉันดึงมือออกอย่างเบาๆ แต่มั่นคง มองพวกเขาสองคนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“เมื่อ 10 ปีก่อน ฉันเคยเตือนพวกคุณแล้ว… ว่าถ้าพวกคุณคิดจะฆ่าลูกของฉัน วันหนึ่งพวกคุณจะต้องมานอนแทบเท้าเพื่อขอชีวิต” ฉันหันหลังกลับช้าๆ “หมดเวลาของพวกคุณแล้วค่ะ… เชิญย้ายออกไปเสวยสุขในบ้านเช่ารูหนูได้เลย”
ฉันจูงมือลูกชายเดินกลับขึ้นรถลีมูซีน ทิ้งให้เสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นแห่งความสิ้นหวังของอดีตพ่อแม่ดังก้องอยู่เบื้องหลัง… เป็นอันปิดฉากการแก้แค้นที่ยาวนานถึง 10 ปีอย่างสมบูรณ์แบบ!