ตอนที่ 3: โทรศัพท์สายเดียว… ที่จะสั่นสะเทือนทั้งกองทัพ
ฉันลดมือลงจากหูของลูกชาย กดความโกรธทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้มที่นิ่งสงบ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า ทหารยามคนนั้นยังคงยืนกอดอก มองฉันด้วยสายตาเยาะเย้ยราวกับคิดว่าฉันจะโทรไปร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนสามี
“คิดจะโทรหาท่านผู้การเหรอครับ? บอกไว้ก่อนนะว่าท่านปิดเครื่อง” ทหารยามพูดจาถากถาง
ฉันไม่ตอบ แต่กดโทรออกหาเบอร์ที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี… เบอร์ของ “พี่วิคเตอร์” พี่ชายแท้ๆ ของฉันเอง
“ฮัลโหล… น้องหญิง มีอะไรหรือเปล่า? วันนี้วันเกิดดีเอโก้นี่ นาฬิกาหรูที่พี่สั่งไว้ให้หลานส่งไปถึงหรือยัง?” เสียงทุ้มเข้มของพี่ชายดังมาจากปลายสาย
“พี่วิคเตอร์ค่ะ…” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “หญิงอยู่หน้าห้องทำงานของโรมันที่ค่ายทหารค่ะ ทหารยามไม่ยอมให้หญิงกับลูกเข้า บอกว่าโรมันกำลังอยู่กับ ‘แฟนสาว’ ข้างใน…”
ปลายสายเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่เสียงคำรามด้วยความโกรธของพี่ชายจะดังทะลุโทรศัพท์ออกมา “มันกล้าดียังไง?!”
พวกทหารในค่ายนี้ รวมถึงตัวของโรมันเอง อาจจะลืมไปแล้วว่า… ใครคือผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังกองทัพนี้ พี่ชายของฉันคือมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ และเป็นเจ้าของบริษัทสัมปทานรายใหญ่ที่สุดที่ “จัดหาเสบียงอาหาร ยุทโธปกรณ์ และงบประมาณสนับสนุนค่ายทหารแห่งนี้ทั้งหมด” พูดง่ายๆ ก็คือ… หากไม่มีพี่ชายของฉัน ทหารทั้งค่ายนี้รวมถึงไอ้ผู้การโรมันก็ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน!
“หญิง รออยู่ตรงนั้นนะ อย่าเพิ่งไปไหน พี่จะจัดการเดี๋ยวนี้!” พี่ชายพูดจบก็ตัดสายไป
ตอนที่ 4: วันพิพากษาของผู้การและสุนัขรับใช้
ทหารยามเห็นฉันวางสายก็นึกขำ “ทำเป็นโชว์พาว โทรหาใครเหรอครับ? คิดว่าจะมีใครสั่งผมได้ในค่ายนี้งั้นเหรอ?”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงสัญญาณเตือนภัยของค่ายก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารระดับสูงนับสิบคนที่วิ่งตรงมายัง pasilyo (ทางเดิน) นี้ นำโดย “ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพ” (General) ซึ่งเป็นหัวหน้าของโรมันอีกที! ใบหน้าของท่านนายพลซีดเผือดและเต็มไปด้วยเหงื่อ
“คุณผู้หญิงครับ! ผมต้องขออภัยอย่างสูงครับ!” ท่านนายพลรีบเข้ามาโค้งคำนับฉันจนหัวแทบติดพื้น ทหารยามที่เคยอวดดีถึงกับอ้าปากค้าง ปืนในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้นเมื่อเห็นหัวหน้าใหญ่ของตัวเองทำความเคารพผู้หญิงที่เขาเพิ่งไล่เหมือนขอทาน
ปัง!
ประตูห้องทำงานของโรมันถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของทหารเสนาธิการ โรมันเดินหน้าตาตื่นออกมาพร้อมกับผู้หญิงแต่งตัววาบหวิวคนหนึ่งที่หน้าตาซีดเซียว
“เกิดอะไรขึ้นครับท่านนายพล? เสียงดังเอะอะอะไรกัน…” โรมันพูดสดยังไม่ทันจบคำ ตาของเขาก็เหลือบมาเห็นฉันและดีเอโก้ รวมถึงท่าทีของท่านนายพล
“โรมัน! แกถูกสั่งพักงานอย่างไม่มีกำหนด และเตรียมตัวถูกขึ้นศาลทหาร!” ท่านนายพลตวาดลั่น “และแก… ไอ้ทหารยามตาถั่ว! แกถูกไล่ออกและจะถูกดำเนินคดีวินัยขั้นร้ายแรง!”
“ทำไมครับท่าน?! ผมทำอะไรผิด?!” โรมันร้องประท้วงอย่างตื่นตระหนก
ท่านนายพลหันไปมองโรมันด้วยสายตาสมเพช “แกอยากรู้ใช่ไหม? เพราะพี่ชายของภรรยาแก… เพิ่งสั่ง ‘ระงับเสบียงและงบประมาณทั้งหมด’ ของค่ายเราภายใน 10 นาทีนี้ถ้าแกยังยืนอยู่ตรงนี้! เขาบอกว่า ถ้าแกมีปัญญาหาเมียน้อย แกก็คงมีปัญญาหาข้าวให้ทหารทั้งกองทัพกินเอง!”
ตอนที่ 5: บทสรุปของราชินี
โรมันหันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ขาของเขาสั่นจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น เขารู้ดีว่าชื่อเสียง ตำแหน่ง และเงินทองที่เขาได้มาทั้งหมด มันมาจากบารมีของตระกูลฉันทั้งสิ้น เมียน้อยที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาเมื่อรู้ความจริงก็รีบวิ่งหนีหายไปทันที
โรมันพยายามจะเข้ามาคุกเข่าอ้อนวอนฉัน “หญิง… ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ลูกรัก… พ่อขอโทษ…”
ฉันถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว อุ้มดีเอโก้ขึ้นมาแนบตก จ้องมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและสมเพช
“สุขสันต์วันเกิดนะโรมัน… นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายจากฉันและลูก ยินดีด้วยกับชีวิตที่ดิ่งลงเหวหลังจากนี้”
ฉันหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างสง่างาม โดยมีทหารระดับสูงคอยเดินตามไปส่งจนถึงรถ คดีหย่าร้างที่กำลังจะเกิดขึ้นจะทำให้เขาไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่เกียรติยศของคำว่า “ทหาร” ส่วนฉันและลูก… พวกเราพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันด่างพร้อยเพราะคนทรยศอีกต่อไป!