ตอนที่ 3: ความจริงที่ทำให้อดีตสามีหน้าถอดสี
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งเข้ามาในงานทันทีตามคำสั่งของอีธาน แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้แตะต้องตัวฉัน ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ฉันก็ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณให้หยุด บารมีและท่าทางอันน่าเกรงขามของเขาทำให้พวก รปภ. ถึงกับชะงักและก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ
“แกกล้าดียังไงมาสั่งไล่ลูกสาวและหลานชายของฉันออกไปจากตึกของฉัน?!” เสียงที่ทรงพลังและเยือกเย็นของชายผู้นั้นดังก้องไปทั่วห้องโถง
เมื่อได้ยินประโยคนั้น แขกเหรื่อในงานเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ ขณะที่ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธของอีธานเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดราวกับกระดาษ
“ท่าน… ท่านประธานอเล็กซานเดอร์?!” พ่อของโคลอี้ (เจ้าสาว) ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทที่อีธานทำงานอยู่ อุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบวิ่งลงจากโต๊ะวีไอพีตรงเข้ามาโค้งคำนับพ่อของฉันด้วยความนอบน้อม “ท่านประธานมาที่นี่ได้อย่างไรครับ? แล้วที่บอกว่า… คลาร่าคือลูกสาวของท่าน…“
อีธานยืนนิ่งเป็นหินอยู่บนเวที แก้วแชมเปญในมือของเขาสั่นระรัวจนน้ำไวน์แทบจะกระฉอกออกมา โคลอี้เองก็เบิกตากว้างด้วยความช็อก
“ใช่แล้ว” พ่อของฉันประกาศต่อหน้าทุกคน “คลาร่าคือลูกสาวเพียงคนเดียวของฉัน และเป็นทายาทผู้สืบทอดที่แท้จริงของ ‘แกรนด์ คอร์ปอเรชัน’ บริษัทที่ค้ำจุนและให้เงินเดือนอีธานอยู่ทุกวันนี้… รวมถึงเป็นบริษัทแม่ที่ถือหุ้นใหญ่ในธุรกิจของครอบครัวพวกคุณด้วย โคลอี้!“
ตอนที่ 4: การเอาคืนที่สาสม
ฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มองตรงไปที่อีธานที่ตอนนี้ขาทั้งสองข้างแทบจะหมดแรงจนยืนไม่อยู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิดที่สายเกินไป
“อีธาน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าหลังจากที่คุณทิ้งฉันกับโทบี้ไปอย่างไร้ค่าเพราะคิดว่าพวกเราเป็นขยะในชีวิตคุณ คุณจะสามารถเสวยสุขบนกองเงินกองทองได้? ที่คุณได้เลื่อนตำแหน่ง ได้มีหน้ามีตาในสังคมจนมาแต่งงานกับลูกสาวนักธุรกิจได้ในวันนี้ ไม่ใช่เพราะความสามารถของคุณหรอก… แต่เป็นเพราะพ่อของฉันคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เพราะฉันเคยขอร้องท่านไว้ต่างหาก!“
อีธานรีบก้าวลงจากเวที วิ่งตรงมาที่ฉันแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าต่อตาแขกเหรื่อนับร้อยคนในงานแต่งงานของตัวเอง
“คลาร่า… ผมผิดไปแล้ว! ผมมันตาบอดเอง! โทบี้ ลูกรัก… พ่อขอโทษ!” เขากระสับกระส่าย พยายามจะเอื้อมมือมาจับชายกระโปรงของฉันและกอดขาของลูกชายที่เขาเพิ่งตราหน้าว่าเป็นเด็กน่ารำคาญ
แต่โทบี้ก้าวหลบไปอยู่ข้างหลังคุณตา พร้อมกับมองพ่อแท้ๆ ของตัวเองด้วยสายตาที่เย็นชา
“มันสายไปแล้วอีธาน” พ่อของฉันเอ่ยขึ้น พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทนายความส่วนตัวที่เดินตามเข้ามา “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกถูกไล่ออกจากบริษัทในข้อหาประพฤติมิชอบ และฉันจะใช้สิทธิ์ในฐานะเจ้าของตึกและประธานใหญ่ ยกเลิกสัญญาเช่าและเงินทุนสนับสนุนทั้งหมดในธุรกิจของฝั่งเจ้าสาวด้วย!“