ห้านาทีแห่งความเงียบงันก่อนพายุจะพัดถล่ม
ผู้กำกับเอนโซ่พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหยียดหยามเมื่อเห็นฉันก้มหน้าส่งข้อความ “ส่งข้อความหาใครล่ะ? แฟนหนุ่มเหรอ? หรือจะฟ้องหัวหน้างานเอกสารของเธอดีล่ะเคซีย์? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ในเขตแมเปิลวูดนี้… ฉันคือคนคุมกฎ”
ฉันไม่ได้ตอบโต้ ฉันทำเพียงแค่ลดมือถือลงแล้วก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ
“อีกห้านาทีค่ะ” ฉันพูดเสียงเรียบ “ห้านาทีเท่านั้น”
ดาน่าเค่นเสียงหัวเราะอย่างรำคาญใจ “เลิกเล่นละครได้แล้วเคซีย์! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นฮีโร่ในหนังหรือไง? โคลตัน… บอกน้องสาวแกให้หุบปากสิ!”
แต่โคลตันเริ่มหน้าถอดสี เขาเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดกับฉันในวัยเด็กมากที่สุด และเขารู้จักแววตาแบบนี้ของฉันดี แววตานิ่งสงบที่พยากรณ์ถึงความพินาศของใครบางคน
“เคซีย์…” โคลตันพูดเสียงสั่น “พี่ว่าเราค่อยๆ คุยกันดีกว่า…”
“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วค่ะ” ฉันตอบโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองเขา
แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเบรกของรถยนต์หลายคันก็ดังสนั่นมาจากด้านนอกสถานีตำรวจ แสงไฟไซเรนสีน้ำเงินและแดงสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องโถง ผสมโรงด้วยเสียงรองเท้าคอมแบทหนักๆ หลายสิบคู่ที่ก้าวลงจากรถและตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ประตูสถานีตำรวจถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
กลุ่มชายหญิงในชุดสูทสีเข้มและเจ้าหน้าที่ติดอาวุธหนักจาก สำนักงานสืบสวนกลางของรัฐ (State Bureau of Investigation) และ ฝ่ายตรวจสอบความโปร่งใสของเจ้าหน้าที่ตำรวจ (Internal Affairs) นับสิบนายก้าวเข้ามาข้างใน นำโดย แดน รองผู้ช่วยของฉัน
“คุณอัยการพิเศษปีเตอร์สัน!” แดนก้าวเข้ามาข้างหน้าพร้อมยกเอกสารคำสั่งศาลขึ้นมา “ทีมของเราพร้อมปฏิบัติการทันทีหลังจากได้รับพิกัดและคำสั่งด่วนจากคุณครับ”
คำว่า “คุณอัยการพิเศษ” ทำให้อากาศในห้องทำงานของเอนโซ่เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที
เอนโซ่สะดุ้งสุดตัว ตัวสั่นจนทำปากกาในมือร่วงลงพื้น “อะ… อัยการพิเศษปีเตอร์สัน? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
เปิดโปงหลักฐานสกปรก
ฉันเดินตรงไปที่หน้าโต๊ะทำงานของเอนโซ่ แล้วเริ่มชี้ตำแหน่งอย่างเป็นระบบโดยไม่เว้นจังหวะให้ใครได้ตั้งตัว
“แดน ยึดกล้องวงจรปิดของสถานีทั้งหมดทันที” ฉันสั่งเสียงเฉียบขาด “แล้วก็ควบคุมตัวตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องนั้นด้วย นายหนึ่งจงใจปิดกล้องบอดี้แคมขณะปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งถือเป็นการทำลายหลักฐานและละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ”
ตำรวจนายนั้นหน้าซีดเผือด รีบยกมือขึ้นปฏิเสธแต่ก็สายไปแล้ว เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบฯ เข้าไปล็อกตัวเขาไว้ทันที
“และนั่น…” ฉันชี้ไปที่ประตูห้องเก็บหลักฐานที่แง้มอยู่ “รอยเท้าเปียกน้ำฝนที่ลากเข้าไปข้างในนั่นคือกุญแจสำคัญ ดาน่าใช้ไม้เบสบอลฟาดแม่ของฉัน แล้วตำรวจที่นี่ก็นำมันไปซ่อนไว้ในห้องเก็บหลักฐานโดยไม่มีการลงบันทึกประจำวันเพื่อช่วยปกปิดความผิด… แดน ส่งทีมพิสูจน์หลักฐานเข้าไปเก็บลายนิ้วมือแฝงและคราบเลือดบนไม้เบสบอลเล่มนั้นทันที!”
“รับทราบครับ!”
ดาน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ไม่จริงนะ! ฉันไม่ได้ทำ! โคลตัน ช่วยฉันด้วย!”
โคลตันก้าวถอยหลังไปจนติดกำแพง เขามองภาพตรงหน้าด้วยความช็อกและตระหนักได้ในที่สุดว่า… พวกเขาได้ปลุกปีศาจที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ขึ้นมาเสียแล้ว
“พวกแกทุกคน… ต้องชดใช้”
ฉันเดินกลับไปหาผู้กำกับเอนโซ่ที่ตอนนี้ยืนขาสั่นพั่บๆ อยู่หลังโต๊ะ
“การใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบ, การปกปิดหลักฐานในคดีอาญาอันร้ายแรง, การกักขังหน่วงเหนี่ยวผู้สูงอายุโดยปราศจากข้อกล่าวหาที่เป็นธรรม และความผิดวินัยร้ายแรงอีกนับสิบกระทู้… แผนการตรวจประเมินสถานีของแกที่กำหนดไว้สัปดาห์หน้า ฉันขอเลื่อนมันขึ้นมาเป็น ‘นาทีนี้’ เลยก็แล้วกัน”
ฉันหันไปหาเจ้าหน้าที่อีกกลุ่ม “ช่วยปลดกุญแจมือให้แม่ของฉัน และเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉินเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
เมื่อข้อมือของแม่เป็นอิสระ ฉันเข้าไปประคองเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม ดาน่าพยายามจะวิ่งหนีออกไปทางประตูด้านหลัง แต่ถูกเจ้าหน้าที่ของรัฐบล็อกตัวและจับใส่กุญแจมือไพร่หลังทันที หล่อนร้องไห้โวยวายอย่างหมดสภาพ ต่างจากท่าทางเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้ลิบลับ
โคลตันคลานเข้ามากุมมือฉันไว้ น้ำตานองหน้า “เคซีย์… พี่ขอร้องล่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ… ปล่อยพี่กับดาน่าไปเถอะนะ…”
ฉันสะบัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี สายตาที่มองเขาเย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ
“คำว่าครอบครัวของพี่… มันตายไปตั้งแต่ตอนที่พี่ยืนดูเมียตัวเองเอาไม้เบสบอลฟาดแม่แล้วล่ะ โคลตัน” ฉันพูดเสียงกระซิบข้างหูเขา “เตรียมหาทนายเก่งๆ ไว้เถอะ เพราะฉันจะลงมาคุมคดีทำร้ายร่างกายและสมรู้ร่วมคิดนี้ด้วยตัวเอง… และฉันจะทำให้มั่นใจว่า พี่กับเมียของพี่จะได้เข้าไปนอนในคุกยาวนานที่สุดเท่าที่กฎหมายจะอนุญาต”
บทสรุป
รถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไปพร้อมกับแม่ของฉันที่มีฉันนั่งกุมมืออยู่ข้างๆ ตลอดเวลา
เมื่อฉันมองกลับไปที่สถานีตำรวจแมเปิลวูด แสงไฟวับวาบของรถตำรวจจากหน่วยงานกลางยังคงทำงานอย่างขะมักเขม้น เอนโซ่ ดาน่า และโคลตัน รวมถึงตำรวจกังฉินอีกหลายนาย ถูกควบคุมตัวขึ้นรถตู้เพื่อไปดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างไม่มีข้อยกเว้น
พวกเขารู้จักฉันในฐานะเคซีย์… ลูกสาวที่เงียบขรึมและยอมคน
แต่คืนนี้ พวกเขาได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิต… ว่าบางครั้ง ความเงียบ ก็ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือเวลาที่นักล่ากำลังเฝ้ารอเพื่อขุดหลุมฝังศพให้คนชั่วอย่างประณีตที่สุดต่างหาก