แม่สามีและสามีตัวดีเรียกฉันไปที่ห้องทำงานหรูชั้นบนสุดเพื่อบีบให้ฉันเซ็นใบลาออกและยกตำแหน่งให้เมียน้อยที่กำลังตั้งท้อง—แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าลายเซ็นนั้นคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่จะทำให้พวกเขาไม่เหลืออะไรเลย…
PART 1:
แม่สามีและสามีตัวดีเรียกฉันไปที่ห้องทำงานหรูชั้นบนสุดเพื่อบีบให้ฉันเซ็นใบลาออกและยกตำแหน่งให้เมียน้อยที่กำลังตั้งท้อง—แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าลายเซ็นนั้นคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่จะทำให้พวกเขาไม่เหลืออะไรเลย…
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วสาทร
บรรยากาศในห้องทำงานที่ตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์เย็นเฉียบ
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาครู่หนึ่ง
นั่นแหละคือสิ่งที่น่าขนลุกที่สุด
มีเพียงเสียงฝนที่สาดกระหน่ำกระจกบานใหญ่ในคืนวันสงกรานต์ที่พายุโหมกระหน่ำ
พิมพ์ชนก เดชะรัฐ หญิงสาววัย 33 ปี ประธานเจ้าหน้าที่บริหารเครือข่ายโลจิสติกส์ระหว่างประเทศ ผู้กุมอำนาจทางการเงินมหาศาล แต่ยอมทำตัวติดดินมาตลอดเพียงเพื่อรักษาหน้าตาให้สามี
ฉันนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ
ความรู้สึกที่แตกสลายมันจุกอยู่ในอก
ฉันอุทิศชีวิตและหยาดเหงื่อสร้างอาณาจักรนี้มาด้วยสองมือ
แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่าจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด
“เซ็นซะทีสิ พิมพ์ชนก” เสียงของ คุณหญิงจินตนา วงษ์สุวรรณ แม่สามีจอมบงการดังขึ้น ทำลายความเงียบ
เธอโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น
มันคือข้อตกลงยุติบทบาทการบริหารอย่างถาวร
ข้างๆ เธอคือ ปริญญา วงษ์สุวรรณ สามีวัย 35 ปี รองประธานบริหารที่วันๆ ไม่เคยทำผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนอกจากเซ็นเอกสารผิดพลาด
และคนที่ยืนเกาะแขนเขาอยู่คือ ชาลิดา พานิชภักดิ์ หญิงสาววัย 26 ปีที่อ้างตัวว่าเป็นไฮโซตระกูลผู้ดี
เธอกำลังลูบท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“คุณไม่มีค่าอะไรแล้วพิมพ์” ปริญญาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณมันผู้หญิงบ้างานที่ไม่มีปัญญามีลูกให้ตระกูลเรา ชาลิดากำลังอุ้มท้องทายาทคนเดียวของผม เธอต่างหากที่คู่ควรกับตำแหน่งประธาน”
ฉันหลับตาลงช้าๆ
คำพูดของเขาไม่ใช่แค่การเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่มันคือการทำลายตัวตนของฉัน
เขาเอาความเจ็บปวดเรื่องที่ฉันยังไม่มีลูกมาใช้เป็นข้ออ้างอย่างเลื-อดเย็น
คุณหญิงจินตนาแสยะยิ้ม กอดอกมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม
“คนอย่างเธอเกิดมาเพื่อเป็นแค่เครื่องจักรทำงาน ไม่ใช่แม่คนหรอก”
“พรุ่งนี้เช้าจะมีการประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่ เซ็นเอกสารนี่ซะ แล้วเก็บของออกไปจากบริษัทและบ้านของฉันอย่างเงียบๆ ถ้าไม่อยากให้อับอายไปมากกว่านี้”
ฉันก้มมองเอกสารสละสิทธิ์ที่วางอยู่ตรงหน้า
มือของฉันสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เพราะความสมเพชที่สุมอยู่ในใจ
พวกเขาคิดจริงๆ หรือว่าผู้หญิงที่สร้างอาณาจักรโลจิสติกส์ข้ามชาติด้วยตัวเอง จะยอมถูกเขี่ยทิ้งง่ายๆ?
พวกเขาประเมินฉันต่ำเกินไป
ชาลิดาแกล้งถอนหายใจ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ
“พี่พิมพ์คะ อย่าฝืนเลยค่ะ ยอมรับความจริงเถอะว่าพี่มันหมดประโยชน์แล้ว ตอนนี้พี่ควรไปหาที่พักใจเงียบๆ ตามต่างจังหวัดนะคะ”
ฉันไม่ได้ตอบโต้
ฉันสูดหายใจลึกๆ หยิบปากกาหมึกซึมยี่ห้อโปรดขึ้นมา
แล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ
เซ็นชื่อ ‘พิมพ์ชนก เดชะรัฐ’ ด้วยตัวบรรจงอย่างใจเย็น
ปริญญารีบคว้าเอกสารไปทันทีที่ฉันยกปากกาขึ้น
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภและความสะใจ
พวกเขาคิดว่าพวกเขาชนะแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ
พวกเขาคิดว่าพรุ่งนี้เช้า พวกเขาจะได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันสร้างมา
ฉันลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย
แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้พวกเขาทั้งสามคน
มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ปริญญาชะงักไปเล็กน้อย
เขาไม่เคยเห็นฉันยิ้มแบบนี้มาก่อน รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ขอให้พวกคุณโชคดีกับการประชุมพรุ่งนี้เช้านะคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ก็คือ…
ในเช้าวันพรุ่งนี้ เวลา 9 โมงตรง
จะไม่มีการส่งมอบอำนาจใดๆ ทั้งสิ้น
แต่จะมีแขกคนสำคัญปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับหลักฐานทางการเงินจากแอปพลิเคชัน LINE และ PromptPay เมื่อ 3 ปีก่อน
หลักฐานที่จะเปิดโปงความจริงอันเน่าเฟะ ว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้แท้จริงแล้วคืออะไร
และใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังแผนการสกปรกนี้
พายุลูกใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่าง แล้วดิฉันจะเล่าต่อให้ฟัง
PART 2:
เสียงประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ปิดลงเบาๆ ด้านหลังของฉัน
แต่เสียงหัวเราะแสดงความยินดีอย่างบ้าคลั่งของพวกเขาสามคนยังคงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน
ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์หรูของตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์ มองดูเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกสีทอง
ใบหน้าของฉันไม่ได้มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงความนิ่งสงบที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชัน LINE แล้วส่งข้อความสั้นๆ หาใครบางคน
“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เจอกันที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น ซึ่งตรงกับวันขึ้นปีใหม่ไทยหรือวันสงกรานต์อันแสนชุ่มฉ่ำ
แต่บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของตึกเอ็มไพร์กลับร้อนระอุจนแทบจะระเบิด
คุณหญิงจินตนาในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโอหัง
ข้างๆ คือปริญญาที่กำลังโอบไหล่ชาลิดาอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอคือยอดดวงใจ
“พิมพ์ชนกยังไม่มาอีกเหรอ?
หรือว่ากลัวจนหัวหดไม่กล้ามาสู้หน้าพวกเรา”
ปริญญาแค่นยิ้มอย่างผู้ชนะ
ชาลิดาลูบหน้าท้องเบาๆ พลางส่งยิ้มจีบปากจีบคอ
“คุณพี่พิมพ์เธอคงกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่มั้งคะคุณแม่ น่าสงสารจังเลยนะเค้า”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมคู่บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ฉันก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ สง่างามและทรงพลังราวกับนางพญา
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือบุคคลที่เดินเคียงข้างฉันเข้ามา
ท่านคือพระครูวิจิตร เจ้าอาวาสวัดอรุณราชวราราม พระผู้ใหญ่ที่ตระกูลวงษ์สุวรรณให้ความเคารพสูงสุด
และท่านยังเป็นพระผู้ทำพิธีหลั่งน้ำพระพุทธมนต์ในงานแต่งงานของฉันกับปริญญาเมื่อห้าปีก่อนด้วย
“หลวงพ่อ!
ทำไมหลวงพ่อถึงมาที่นี่ได้คะ?”
คุณหญิงจินตนาละล่ำละลักรีบลุกขึ้นก้มลงกราบแทบไม่ทัน
ปริญญาเองก็หน้าถอดสี รีบพนมมือไหว้ด้วยความสับสนปนหวาดกลัว
พระครูวิจิตรไม่ได้กล่าวคำทักทายใดๆ ท่านเพียงแต่ทอดสายตามองพวกเขาสองคนด้วยความเมตตาแกมสมเพช
“อาตมามาเพื่อทำหน้าที่พยาน…
พยานแห่งกฎแห่งกรรมที่พวกโยมกำลังจะได้รับ”
น้ำเสียงของท่านราบเรียบแต่ทรงพลัง
ฉันพยักหน้าให้เลขาส่วนตัวที่เดินตามเข้ามา เธอวางไอแพดเครื่องหรูลงตรงหน้าคุณหญิงจินตนาและปริญญา
หน้าจอปรากฏหลักฐานการทำธุรกรรมทางการเงินและประวัติการแชทใน LINE อย่างละเอียด
มันคือรายการโอนเงินผ่านระบบ PromptPay มูลค่ารวมสูงถึง 50 ล้านบาท!
เงินจำนวนนี้ถูกโอนจากบัญชีธนาคารกสิกรไทยของพ่อแท้ๆ ของชาลิดา ตรงเข้าสู่บัญชีส่วนตัวของคุณหญิงจินตนาเมื่อสามปีก่อน
“นี่มันอะไรกัน!”
ปริญญาตะโกนลั่น เสียงสั่นเครือเมื่อได้เห็นชื่อบัญชีและตัวเลขมหาศาล
ฉันก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุม สบตาคุณหญิงจินตนาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
“ก็เงินค่าจ้างที่คุณแม่รับมาจากครอบครัวของชาลิดา เพื่อวางแผนสวมรอยแย่งชิงอาณาจักรโลจิสติกส์ของฉันยังไงล่ะคะ”
เสียงของฉันนิ่งสนิท ทว่าคมกริบราวกับใบมี-ดกวัดแกว่งกลางอากาศ
“และที่สำคัญที่สุด…
เด็กในท้องของชาลิดาที่พวกคุณเห่อกันนักหนา”
ฉันเว้นจังหวะ มองไปที่ชาลิดาที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาจนแทบจะล้มพับลงกับพื้น
“ผลตรวจทางการแพทย์จากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังยืนยันชัดเจน ว่าเธอไม่ได้มีการตั้งครรภ์ใดๆ ทั้งสิ้น!”
“ทุกอย่างคือการจัดฉาก…
ใบรับรองแพทย์ปลอม ผลตรวจครรภ์ปลอม เพื่อบีบให้ฉันเซ็นใบลาออก!”
ปริญญาหันขวับไปมองชาลิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเกรี้ยวกราด
“ชาลิดา…
นี่มันเรื่องจริงเหรอ?
เธอหลอกฉันงั้นเหรอ!”
ชาลิดาพยายามจะคว้าแขนปริญญา แต่น้ำตาของเธอไหลพรากด้วยความกลัวที่ความลับถูกเปิดโปง
คุณหญิงจินตนาพยายามรวบรวมสติกรีดร้องลั่นห้องประชุม
“นังพิมพ์ชนก!
แกมันนังงูพิษ!
แกสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาเพื่อทำลายชื่อเสียงพวกเรา!”
ฉันยิ้มเยาะ มองดูความดิ้นรนอันไร้ค่าของงูพิษสองตัวที่กำลังจะหมดทางหนี
“หลักฐานทั้งหมดผ่านการรับรองจากเจ้าหน้าที่ธนาคารและตำรวจไซเบอร์เรียบร้อยแล้วค่ะคุณแม่”
“และตอนนี้…
รถตำรวจกำลังแล่นเข้ามาที่ตึกนี้เพื่อเชิญตัวพวกคุณไปโรงพักในข้อหาฉ้อโกงและปลอมแปลงเอกสาร”
ความจริงเพียงครึ่งเดียวก็ทำให้พวกเขาล้มทั้งยืนแล้ว
แต่สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ก็คือ…
หายนะที่แท้จริงที่ฉันเตรียมไว้ให้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก!
PART 3:
เสียงหวีดร้องของคุณหญิงจินตนาสะท้อนก้องไปกับผนังกระจกของห้องประชุมใหญ่
ร่างกายของหล่อนสั่นสะท้านด้วยความโกรธและความกลัวที่ปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก
ปริญญาเบิกตากว้าง จ้องมองภาพหลักฐานสเตทเมนต์จากธนาคารกสิกรไทยบนหน้าจอไอแพดอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“คุณแม่…
นี่มันอะไรกันครับ?
เงินห้าสิบล้านบาทนี้มาจากไหน?”
น้ำเสียงของปริญญาสั่นเครือราวกับคนกำลังจะขาดใจ
เขามองสลับระหว่างมารดาของตนเองและชาลิดาที่ตอนนี้นั่งทรุดลงกับพื้นพรมหรูหรา
ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าครอบงำห้องประชุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงแอร์ที่พ่นลมเย็นเยือกออกมา
แต่ความจริงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
ฉันก้าวเท้าเข้าไปใกล้จุดที่คุณหญิงจินตนานั่งอยู่ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
เสียงรองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังกระทบพื้นดัง
“ตึก…
ตึก…”
สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง
มันเป็นเวลาเก้าโมงสิบห้านาทีของวันสงกรานต์ที่แสนชุ่มฉ่ำ
แต่ภายในห้องนี้กลับเหมือนนรกที่กำลังแผดเผาคนบาปด้วยไฟแห่งความจริง
“คุณแม่คงจำได้ดีใช่ไหมคะ ว่าเงินก้อนนี้ถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณแม่ในวันเดียวกับที่ปริญญาขอฉันแต่งงาน”
ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง
คุณหญิงจินตนาพยายามหลบสายตา ใบหน้าสีเข้มขึ้นด้วยความอับอายที่ถูกเปิดโปง
“เงินจำนวนห้าสิบล้านบาท แลกกับการที่คุณแม่ต้องคอยเป็นหูเป็นตา และช่วยหาทางเขี่ยฉันออกจากบริษัท”
ฉันแค่นยิ้มบางๆ มองดูความพินาศของครอบครัวที่ฉันเคยรักและเคารพ
“และที่สำคัญที่สุด…
แผนการส่งผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิตของปริญญา เพื่อสร้างเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมา”
ชาลิดาพยายามคลานเข้ามาเกาะแขนเสื้อของปริญญา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม
“พี่ปริญคะ…
ชาโดนใส่ร้ายค่ะ พี่พิมพ์สร้างเรื่องขึ้นมา ชารักพี่จริงๆ นะคะ!”
ปริญญาสะบัดแขนออกอย่างแรงจนชาลิดาล้มลงไปกองกับพื้น
สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างเห็นได้ชัด
“รักงั้นเหรอ?
แล้วเรื่องที่เธอบอกว่ากำลังอุ้มท้องทายาทของฉันล่ะ ชาลิดา!”
ปริญญาตะคอกเสียงดังจนเส้นเลื-อดที่ขมับปูดโปน
“ผลตรวจนี่มันบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้มีเด็กอะไรทั้งนั้น!
เธอหลอกฉัน!”
ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องจะดำเนินมาถึงจุดนี้
พระครูวิจิตรทอดสายตามองคนทั้งสามด้วยความเวทนา ก่อนจะกล่าววาจาอันลึกซึ้ง
“ความโลภบดบังดวงตา ทำให้มองไม่เห็นความผิดชอบชั่วดี สุดท้ายก็ต้องรับผลแห่งกรรมที่ตนก่อ”
คำสอนของท่านทำเอาคุณหญิงจินตนาถึงกับก้มหน้านิ่ง ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป
ฉันหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งขึ้นมาจากแฟ้มสีดำสะกดสายตาของทุกคน
มันคือเอกสารการถือครองหุ้นทั้งหมดของเครือข่ายโลจิสติกส์ระหว่างประเทศของเรา
“ปริญญา…
คุณคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะยอมเซ็นยกทุกอย่างให้คุณง่ายๆ เมื่อคืนนี้?”
ฉันถามเขาพร้อมกับคลี่เอกสารแผ่นที่ฉันเซ็นไปเมื่อคืนให้เขาดูชัดๆ
ดวงตาของปริญญาเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นข้อความในบรรทัดสุดท้าย
ลายเซ็นของฉันนั้นไม่ใช่การสละสิทธิ์บริหาร
แต่เป็นใบมอบอำนาจให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินการอายัดทรัพย์สินและบัญชีทั้งหมดของบริษัทเพื่อตรวจสอบความโปร่งใส!
และฉันได้โอนหุ้นในส่วนของฉันทั้งหมดไปยังมูลนิธิการกุศลภายใต้การดูแลของวัดอรุณเรียบร้อยแล้ว
นั่นหมายความว่า ต่อให้พวกเขาไล่ฉันออก พวกเขาก็จะไม่เหลืออะไรเลยในบริษัทนี้
“พิมพ์!
คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!
พวกเราเป็นสามีภรรยากันนะ!”
ปริญญาปรี่เข้ามาหาฉันด้วยความโกรธแค้น
แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวฉัน บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ทันที
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในเครื่องแบบดังมาจากหน้าประตูห้องประชุม
สารวัตรตำรวจพร้อมเจ้าหน้าที่อีกสี่นายก้าวเข้ามาในห้องด้วยความสุภาพแต่เด็ดขาด
“คุณหญิงจินตนา วงษ์สุวรรณ และคุณชาลิดา พานิชภักดิ์ ใช่ไหมครับ?”
นายตำรวจถามเสียงเรียบ
“พวกเรามีหมายจับในข้อหาร่วมกันฉ้อโกง ปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ และนำเข้าข้อมูลอันเป็นเท็จสู่ระบบคอมพิวเตอร์ครับ”
คุณหญิงจินตนาถึงกับเป็นลมล้มพับลงไปบนเก้าอี้ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเลขาฯ ส่วนตัว
ส่วนชาลิดาร้องไห้โฮอย่างหมดสภาพไฮโซผู้ดีที่เธอเคยแอบอ้างมาตลอด
ความจริงที่แสนสกปรกถูกเปิดเผยจนหมดสิ้นในเช้าวันนั้น
ปริญญาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ สองมือปิดหน้า ร้องไห้ออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง
เขาสูญเสียทั้งภรรยาที่แสนดี อาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ และชื่อเสียงของตระกูลไปในเวลาไม่กี่นาที
ฉันหันไปก้มกราบขอบพระคุณพระครูวิจิตรที่ยอมมาเป็นพยานในวันนี้
“อาตมาขอให้โยมพิมพ์จงมีแต่ความสงบสุขนับจากนี้ไป กรรมใดที่ใครก่อ ย่อมคืนสนองในไม่ช้า”
ท่านกล่าวอวยพรก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไปพร้อมกับผู้ช่วย
ฉันมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวคุณหญิงจินตนาและชาลิดาออกจากห้องประชุมอย่างเงียบๆ
สายตาของพนักงานในออฟฟิศนับสิบคนที่มองตามมาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและวิพากษ์วิจารณ์
ชื่อเสียงของตระกูลวงษ์สุวรรณที่สร้างมาหลายสิบปี พังทลายลงในชั่วข้ามคืน
ปริญญาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความอ้อนวอน
“พิมพ์…
ผมขอโทษ ผมโดนพวกหล่อนหลอกจริงๆ คุณยกโทษให้ผมเถอะนะ”
เขากำลังพยายามคว้าชายเสื้อสูทสีขาวของฉันไว้
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่
“ความรักและความเชื่อใจของฉัน มันหมดไปตั้งแต่วินาทีที่คุณพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเหยียบย่ำในบ้านของเราแล้วค่ะ”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้
“หลังจากนี้ เจอกันที่ศาลเพื่อเซ็นใบหย่าอย่างเป็นทางการนะคะ ปริญญา”
ฉันหันหลังกลับและก้าวเดินออกจากห้องประชุมนั้นโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีกเลย
เสียงของปริญญาที่คร่ำครวญเรียกชื่อฉันค่อยๆ เบาลงและหายไปในที่สุด
ฉันเดินออกจากตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์ สูดอากาศบริสุทธิ์ของวันปีใหม่ไทยเข้าปอดลึกๆ
พายุฝนเมื่อคืนผ่านพ้นไปแล้ว หลงเหลือไว้เพียงแสงแดดอ่อนๆ และความสดชื่นของยามเช้า
ทุกอย่างมันจบลงแล้วจริงๆ
สามเดือนต่อมา…
เรื่องราวทั้งหมดได้รับการชำระความโดยศาลแพ่งและศาลอาญาอย่างยุติธรรม
คุณหญิงจินตนาและชาลิดาถูกตัดสินให้มีความผิดจริงตามข้อกล่าวหา และต้องชดใช้เงินคืนให้แก่บริษัททุกบาททุกสตางค์
ส่วนปริญญาถูกถอดถอนออกจากทุกตำแหน่ง และต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพื่อหาเงินมาใช้หนี้สินที่เกิดขึ้น
ขณะที่ฉัน…
พิมพ์ชนก เดชะรัฐ
ฉันย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านสวนริมน้ำในจังหวัดอยุธยา ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและสงบสุข
ฉันเปิดธุรกิจโลจิสติกส์ขนาดเล็กของตัวเอง ค่อยๆ เติบโตอย่างมั่นคงด้วยความซื่อสัตย์สุจริต
วันสงกรานต์ปีนี้ ฉันได้ร่วมทำบุญตักบาตรและถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ที่วัดริมน้ำแถวบ้าน
ความรู้สึกสั่นเทาและหวาดกลัวในอดีตไม่มีอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความสงบใจที่แท้จริง
การเริ่มต้นใหม่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด หากเรากล้าที่จะก้าวออกจากสิ่งเน่าเฟะในชีวิต
เรื่องราวของฉันอาจจะดูเหมือนบทเรียนราคาแพง
แต่มันคุ้มค่าเหลือเกินที่ทำให้ฉันได้ชีวิตและศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา
หากคุณตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉัน คุณจะยอมทนเพื่อรักษาหน้าตา หรือจะเลือกก้าวออกมาเพื่อเริ่มต้นใหม่คะ?
THE END _ THANKS