ตอนที่ 4: ขีดจำกัดที่ขาดสะบั้น
ผมประคองเอลาร่าให้ไปนั่งพักที่เก้าอี้ เช็ดน้ำตาให้เธอด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความโกรธ “คุณนั่งพักตรงนี้… หน้าที่ของคุณคือดูแลลูกของเรา ส่วนเรื่องที่เหลือ… ผมจัดการเอง” ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่มันคือความสงบก่อนพายุลูกใหญ่จะมา
ผมหันกลับไปมองกองจานสกปรกเหล่านั้น แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปที่ห้องนั่งเล่น ภาพตรงหน้ายังเหมือนเดิม สามคนนั้นยังคงหัวเราะร่าเริงอยู่บนโซฟาโดยไม่สนโลก
ผมเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าทีวี แล้วเอื้อมมือไปกระชากปลั๊กไฟออกทันที!
“เฮ้ย! ทำอะไรของแกน่ะเดวิด?! กำลังดูละครสนุกๆ เลย!” แซนดร้าตะโกนขึ้นมาอย่างขัดใจ “เดวิด… แกกลับมาเหนื่อยๆ ทำไมต้องทำตัวก้าวร้าวแบบนี้? ไม่มีสัมมาคารวะกับแม่เลยนะ!” แม่เล็ตตี้ตำหนิเสียงเขียว
ผมจ้องหน้าพวกเขาทีละคน สายตาของผมคงน่ากลัวมากจนโทมัสที่กำลังจะอ้าปากบ่น ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอและเงียบไป
“พวกคุณมีมือมีเท้ากันครบไหม?” ผมถามด้วยเสียงต่ำที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธ
“เดวิด! แกกล้าดียังไงมาพูดกับแม่กับน้องแบบนี้?!” แม่เล็ตตี้ลุกขึ้นยืน
“แล้วพวกคุณกล้าดียังไง?!” ผมตะคอกกลับ เสียงของผมดังลั่นบ้านจนทุกคนสะดุ้ง “เอลาร่าท้อง 8 เดือน! เธอเป็นคนครรภ์เป็นพิษ หมอสั่งให้พักผ่อน แต่พวกคุณกลับนั่งสลอนอยู่ตรงนี้ ปล่อยให้ผู้หญิงท้องแก้ยืนร้องไห้ล้างจานสกปรกของพวกคุณจนขาสั่นเนี่ยนะ?!”
ตอนที่ 5: บทเรียนราคาแพง
แซนดร้าทำลอยหน้าลอยตา “โถ่พี่… ก็แค่ล้างจาน ขยับร่างกายซะบ้างจะได้คลอดง่ายๆ อีกอย่าง พวกเรามาอาศัยอยู่ด้วยในฐานะครอบครัวนะ พี่จะงกอะไรนักหนา”
คำพูดไร้สามัญสำนึกของน้องสาวทำให้เส้นความอดทนของผมขาดสะบั้นลงทันที
“ครอบครัวงั้นเหรอ? ครอบครัวเขาไม่ทำตัวเป็นกาฝากที่สูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นหรอก!” ผมตวาด “บ้านหลังนี้… เงินของผม! ข้าวทุกเม็ด ขนมทุกซองที่พวกคุณยัดใส่ปาก… ก็เงินของผม! แต่พวกคุณกลับมาทำร้ายเมียและลูกในไส้ของผม!”
ผมเดินไปที่ประตูบ้านแล้วเปิดมันออกกว้าง ลมหนาวโชยเข้ามา
“ตอนนี้… สามทุ่มครึ่ง… พวกคุณเก็บเสื้อผ้าแล้วไสหัวออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้!”
“เดวิด! นี่ฉันเป็นแม่แกนะ! แกจะไล่แม่บังเกิดเกล้าออกจากบ้านเพราะเห็นแก่เมียหยิ่งๆ คนเดียวเนี่ยนะ?!” แม่เล็ตตี้กรีดร้องด้วยความโมโห
“ใช่! ถ้าแม่ที่บังเกิดเกล้าไม่มีความเมตตาให้เด็กในท้องที่กำลังจะเกิดมา ผมก็ไม่จำเป็นต้องกตัญญูกับคนที่กำลังจะฆ่าลูกเมียผมเหมือนกัน! ออก-ไป-ให้-หมด!” ผมชี้หน้าโทมัส “และถ้าแกไม่รีบพาน้องสาวฉันกับแม่ออกไปตอนนี้ ฉันจะเอาประแจเหล็กจากไซต์งานมาลากพวกแกออกไปเอง!”
เมื่อเห็นว่าผมเอาจริงและฟิวส์ขาดอย่างถึงที่สุด โทมัสรีบไปลากกระเป๋าเดินทาง แซนดร้าและแม่เล็ตตี้ได้แต่ด่าทอผมด้วยความเคียดแค้น แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องหอบข้าวของเดินออกจากบ้านไปในคืนนั้น ท่ามกลางสายตาของเพื่อนบ้านที่เริ่มออกมาดู
ตอนจบ: ปกป้องสิ่งสำคัญที่สุด
หลังจากความวุ่นวายจบลง บ้านทั้งหลังกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ผมล็อกประตูบ้านอย่างแน่นหนา ก่อนจะรีบเดินกลับเข้ามาในครัว
เอลาร่ายังคงนั่งร้องไห้ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ… มันคือความโล่งอก เธอโผเข้ากอดผมทันที
“เดวิด… ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องทะเลาะกับครอบครัว…” เธอสะอื้น
ผมจูบที่หน้าผากของเธอเบียด และคุกเข่าลงไปลูบท้องแก่ของเธออย่างอ่อนโยน
“ไม่เลยเอลาร่า… คุณไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น หน้าที่ของผมในฐานะสามีและพ่อ คือการปกป้องคุณกับลูก และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป… จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณในบ้านหลังนี้ได้อีก”
ต่อให้คนทั้งโลกจะตราหน้าว่าผมเป็นลูกอกตัญญู… ผมก็ไม่สนใจ เพราะสำหรับผม “ครอบครัวที่แท้จริง” คือผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องลูกของผมอยู่ตรงนี้ และผมจะปกป้องพวกเขาด้วยชีวิตของผมเอง
ข้อความปิดท้าย (Call to Action): เรื่องราวนี้สอนให้รู้ว่า… หน้าที่ของผู้นำครอบครัวที่แท้จริง คือการปกป้องภรรยาและลูก ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นมาเอาเปรียบภายใต้คำว่า “ครอบครัว”
คุณคิดว่าสิ่งที่เดวิดทำรุนแรงเกินไป หรือสมควรแล้ว? คอมเมนต์แสดงความคิดเห็นกันได้เลยครับ! และอย่าลืมกดไลก์ กดแชร์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ช่องของเราด้วยนะครับ สวัสดีครับ!