เมียแต่งไร้ค่า…มหาเศรษฐีตัวจริง (ตอนจบ) PART 2 เพียงไม่ถึงสิบนาทีหลังจากวางสาย รถลีมูซีนกันกระสุนสีดำสนิทสามคันพร้อมชายชุดสูทสากลในทีมรักษาความปลอดภัยของคุณพ่อก็เข้าสกัดรถเมล์อย่างสุภาพ หัวหน้าการ์ดเดินขึ้นมาบนรถ ยืดอกโค้งคำนับฉันอย่างนอบน้อมท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งรถเมล์ “เชิญครับคุณหนู ท่านประธานรออยู่ครับ” เขารับทารกไปอุ้มอย่างทะนุถนอม และพยุงฉันขึ้นรถลีมูซีนสุดหรูที่เบาะถูกปรับให้เอนนอนเพื่อลดความเจ็บปวดจากแผลผ่าตัด วินาทีที่ฉันเอนกายลง น้ำตาที่เคยกักเก็บไว้ก็ไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะรู้ว่าจากนี้ไป……

แผนร้ายพ่ายบารมี: ตอนจบ (อวสานคนโฉด) ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องผู้ป่วยวิกฤตทารกแรกเกิด (NICU) ทันทีที่ฉันวางสาย ใบหน้าของธนาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขยับมองฉันสลับกับโทรศัพท์ในมือ ส่วนเมย์ที่เคยยืนยิ้มเยาะกลับเริ่มเลิกล่ก เธอขยับเข้าไปเกาะแขนธนาแน่นขึ้น “เธอ… เธอพูดบ้าอะไรของเธอ ออเดรย์?” ธนาพยายามคั้นเสียงหัวเราะแก้เกี้ยว แต่แววตาของเขากลับสั่นระริก “โรงพยาบาลเซนต์ออเรเลียเนี่ยนะเป็นของคุณตาเธอ?…

IV. ใบหน้าที่คุ้นเคยและความลับในอดีต เซนญอร์ อาร์ตูโร ยืนนิ่ง สายตาเฉียบคมของเขาจ้องมองลงมาที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังไอและครางด้วยความทรมาน ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของโรซ่า มหาเศรษฐีเฒ่าก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยผ้าห่มที่คลุมหน้าของมายาออกเพื่อดูให้ชัดเจน แต่ทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าของเด็กหญิงวัย 5 ขวบอย่างเต็มตา… ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของอาร์ตูโรกลับมลายหายไปสิ้น ใบหน้าของเขาถอดสีและซีดเผือดลงทันตา มือหนาที่เคยอบอวลไปด้วยอำนาจเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องเก็บของที่สกปรกอย่างไร้เกียรติ ท่ามกลางความตกตะลึงของหัวหน้าพ่อบ้านและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหลัง…

ตอนที่ 2: การตื่นจากฝันร้าย… และแผนการเอาคืน! ในขณะที่ฉันนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เสียงหัวเราะเยาะของพี่น้องสามีและเสียงด่าทอของโรเบิร์ตยังคงดังแว่วเข้ามาในหู ไม่มีใครในครอบครัวนั้นคิดจะเข้ามาช่วยล้างแผลหรือพาฉันไปโรงพยาบาลเลยสักคน พวกเขาทำเพียงแค่เดินสะบัดตูดกลับไป โดยที่โรเบิร์ตทิ้งท้ายไว้ว่า “สำนึกผิดได้เมื่อไหร่ ค่อยไปกราบเท้าขอโทษแม่ฉัน!” ฉันค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นมาจากพื้น ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง สายตาของฉันจ้องมองไปที่เศษจานที่แตกกระจาย คราบเลือด…

🎬 ฉากที่ 4: ความลับใต้ซองจดหมาย ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขาลงจากเวที เสียงตะโกนด่าทอจากญาติๆ ฝั่งเตชินท์ก็ยิ่งดังขึ้น คุณแม่นภาสะอึกสะอื้นพรางชี้หน้าฉันด้วยมือที่สั่นเทา คุณแม่นภา: “นังผู้หญิงแพศยา! หน้าเงิน! พอรู้ว่าลูกชายฉันจะย้ายทรัพย์สินให้ฉันหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ แกมันก็แค่คิดจะมาเกาะลูกชายฉันกินล่ะสิ! ประกาศเลิกก็ดีแล้ว ลูกชายฉันเงินเดือนเป็นแสน หาผู้หญิงที่ดีกว่าแกได้เป็นร้อยคน!”…

ความลับในซองเอกสาร เวลา 20 นาทีในห้องครัวผ่านไปพร้อมกับความเงียบงัน ฉันจัดวางของทุกอย่างลงบนถาดเงินใบใหญ่ ใบหน้าของฉันยังคงระบมจากรอยตบ แต่หัวใจของฉันกลับนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผลักประตูครัวออกไป โรมันนั่งกระดิกเท้าด้วยความหงุดหงิดอยู่บนโต๊ะอาหาร ขณะที่แม่ผัวและน้องสะใภ้ยังคงนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่โซฟา “เสร็จสักทีนะ! นึกว่ามัวแต่ไปคลอดบะหมี่อยู่หรือไง!” สเตลล่าเอ่ยปากจิกกัดทันทีที่เห็นฉันเดินออกมา ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไร…

สายโทรศัพท์เปลี่ยนชีวิต คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมาร์คทำเอาฉันเกือบจะล้มทั้งยืน แต่ในวินาทีที่ฉันมองเห็นหยาดเหงื่อบนใบหน้าของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้จ้า ความเสียใจและน้ำตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและโกรธแค้นทันที มาร์คคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในปัจจุบัน เขาเป็นเพียงแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ ที่ฉันคอยผลักดันและสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ประคองลูกน้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งหยิบสมาร์ตโฟนราคาแพงออกมาจากกระเป๋า แล้วกดโทรออกหาเบอร์ภายในสายตรงของ “คุณเกริก” ทนายความประจำตระกูลของฉัน…

ตอนจบ: บ้านที่แท้จริง เสียงประตูปิดลงเบาๆ ข้างหลังเรา มันเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับทรงพลังพอที่จะตัดขาดอดีต 5 ปีให้สูญสิ้นไปตลอดกาล ลมหนาวยามค่ำคืนพัดเข้ากระทบใบหน้า ฉันเข็นรถเข็นเด็กคู่ที่มีเลียมและลูคัสนอนอยู่ โดยมีนาธานเดินกุมมือฉันไว้แน่น แกไม่ได้งอแงเลยสักนิด ราวกับรู้ว่าหม่ามี้ของแกกำลังแบกรับอะไรที่หนักหนาเกินกว่าที่เด็กสามขวบจะเข้าใจ เราเดินมาจนถึงหน้าปากซอยเพื่อรอรถแท็กซี่ ไฟข้างทางส่องให้เห็นเงาของเราสี่คนทอดยาวบนพื้นถนน… มีแค่เราสี่คนแม่ลูกจริงๆ…

แผนการล้างแค้น และความลับของเด็กในท้อง คำพูดของคุณหมอเหมือนเสียงฟ้าผ่าที่ปลุกฉันให้ตื่นจากฝันร้าย ตลอด 11 ปี คนที่ “ไร้น้ำยา” ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นโรเบิร์ต! ชายที่ตราหน้าและเหยียดหยามฉันมาตลอดคือคนที่เป็นหมัน! แล้วเด็กในท้องของคลาร่าล่ะมาจากไหน? คำตอบนั้นง่ายมาก… โรเบิร์ตกำลังโดนสวมเขาอย่างเจ็บแสบ! แทนที่จะเดินไปบอกความจริงให้เขาตื่นรู้ ฉันเลือกที่จะเงียบ…

แทนที่จะร้องไห้หรืออ้อนวอนขอความเห็นใจอย่างที่เขาคาดไว้ ฉันกลับยืนนิ่ง ความกลัวที่เคยมีบนใบหน้าของฉันมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ฉันมองลึกเข้าไปในตาของเขาแล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้มมุมปากออกมา—มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้วิคเตอร์ถึงกับชะงัก ฉันก้มลงมือปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงสีขาวบริสุทธิ์ แล้วถอดมันออกทีละข้าง ทันทีที่เท้าเปล่าของฉันสัมผัสกับพื้นห้อง ความสูงของฉันลดลงเล็กน้อย แต่แรงกดดันในห้องกลับเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ฉันยืดตัวตรง สายตาที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูนบัดนี้เปลี่ยนเป็นความสมเพช “กฎงั้นเหรอ?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และไม่มีอาการสั่นเครืออีกต่อไป…