ตอนที่ 2: ความจริงที่กรีดลึก คำพูดของฟิลิปดังก้องไปทั่วโรงอาหารที่เงียบกริบ ราวกับระเบิดที่ตกลงมากลางโต๊ะอาหาร ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของอลิสสาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาจับจ้องสลับไปมาระหว่างฉันกับฟิลิป ริมฝีปากของเธอสั่นระริกจนไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ส่วนหมอและพยาบาลที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง บางคนถึงกับทำช้อนหลุดมือ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความเงียบสงบในแววตาของฉันกลับกลายเป็นพลังกดดันที่ทำให้ฟิลิปต้องก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว…

บัตรประชาชนที่อยู่ในมือของภัทรคือ บัตรประชาชนของฉันเอง พวกมันคงแอบขโมยบัตรสำรองที่ฉันเก็บไว้ในตู้เซฟที่บ้านไปเพื่อพยายามทำธุรกรรมแทนนอกเหนือจากบัตรเอทีเอ็ม ความโลภทำให้พวกมันรีบร้อนจนก้าวพลาด และนั่นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ฉันต้องการ ฉันกดเซฟรูปภาพและคลิปวิดีโอจากระบบของธนาคารทันที จากนั้นส่งต่อให้ทนายรณรงค์ “หลักฐานพร้อมแล้วค่ะคุณอา หนูจะเริ่มขุดหลุมฝังพวกมันแล้ว” เหยื่อที่ติดกับ ฉันจงใจปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อตัดการติดต่อ นั่งรออย่างใจเย็นจนกระทั่งเวลาหนึ่งทุ่มตรง จึงเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในห้อง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเมื่อเช้ากลับเงียบกริบ คุณเกริกรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงแกล้งทำเป็นคนป่วยใกล้ตายทันที…

หลังจากที่ลูร์เดสเก็บของมีค่าทั้งหมดเข้าที่อย่างปลอดภัยแล้ว อาร์ตูโรที่แกล้งหลับอยู่คิดว่าเธอคงจะรีบเดินออกไปจากห้อง แต่เปล่าเลย… เธอเดินตรงมาที่เก้าอี้หนังที่เขานอนอยู่ อาร์ตูโรเริ่มเกร็งตัวในความมืด เขาคิดในใจว่า หรือเธอจะแอบล้วงกระเป๋าเสื้อสูทของเขา? ทว่า สิ่งที่ลูร์เดสทำกลับนุ่มนวลจนเขาคาดไม่ถึง เธอหยิบผ้าห่มผืนบางที่พาดอยู่บนโซฟาใกล้ๆ มาคลี่ออก แล้วค่อยๆ บรรจงห่มให้เขาอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวเจ้านายจะตื่น จากนั้นเธอก็เดินไปปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอดี เนื่องจากข้างนอกฝนตกหนักและอากาศเริ่มเย็นลง ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับไปทำความสะอาดต่อ…

คำพูดนั้นทำให้ฉันชาวาบไปทั้งตัว… เสียงสัญญาณชีพจรจากจอมอนิเตอร์ยังคงดังเป็นจังหวะ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งขึ้นมาทันที อีธานหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับว่าการพูดประโยคเมื่อครู่ได้สูบพลังงานเฮือกสุดท้ายของเขาไปจนหมด “คุณ… คุณอีธานคะ?” ฉันกระซิบเรียกเบา ๆ มือไม้สั่นเทาไปหมด ไม่มีเสียงตอบรับ นิ้วมือของเขากลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิม หากไม่ใช่เพราะหน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงแรงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย ฉันคงคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง อย่าไว้ใจเจสัน… คำเตือนของเขาดังก้องอยู่ในหัว…

แผนการลับในวันศุกร์: ก่อนวันย้ายเข้า ตลอดทั้งสัปดาห์ เบลล่าส่งข้อความมาอวดฉันไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งรูปกล่องลังที่พวกเขากำลังแพ็คของ ทั้งรายการเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่พวกเขาจะขนมาตั้งในบ้านใหม่ของฉัน ฉันได้แต่ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า “จ้า” หรือ “ตามสบายเลย” เพื่อไม่ให้พวกไก่ตื่น แต่ในความเป็นจริง… ฉันไม่ได้นั่งงอมืองอเท้าอยู่เฉยๆ วันศุกร์…

07:00 น. เช้าวันแต่งงาน พวกแก็งเพื่อนเจ้าสาวทรยศตื่นขึ้นมาด้วยความรีบร้อน ฟ้าและเนยแอบย่องเข้าไปในห้องพักเดิมของฉันเพื่อจะทำตามแผนการชั่วร้าย… แต่พวกมันต้องตะลึงเมื่อพบกับความว่างเปล่า! ชุดแต่งงานไม่อยู่ที่นั่น ของทุกอย่างถูกเก็บไปหมด และไม่มีร่องรอยของฉันเลย ฟ้าพยายามโทรหาฉันด้วยความร้อนรน แต่คนที่กดรับสายกลับเป็น “ก้อย” ลูกพี่ลูกน้องของฉัน “พลอยย้ายไปเตรียมตัวที่ห้องสูทส่วนตัวด้านบนกับช่างแต่งหน้าตั้งแต่ตีสามแล้วค่ะพี่ฟ้า… พลอยบอกว่ากลัวรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกพี่น่ะค่ะ รีบตามลงไปที่งานเถอะนะคะ…

ตอนที่ 2: ความลับในซองจดหมายฉบับสุดท้าย และเกมซ้อนกลที่เธอคาดไม่ถึง “พิมพ์ลดา…” เสียงของธันวาดังมาจากข้างหลัง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและสับสน ผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวก้าวเข้ามาในห้องแคบ ๆ ของเราโดยไม่รอคำเชิญ สายตาของเธอกวาดมองประเมินรอบห้อง—จากกระเบื้องห้องครัวที่มีรอยร้าว ไปจนถึงกล่องกระดาษที่ยังไม่ได้แกะ—ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะวางตะกร้าผลไม้ราคาแพงลงบนโต๊ะกินข้าวตัวเก่า “ไม่คิดเลยนะธันวา ว่าคุณจะมาตกต่ำอยู่ในที่แบบนี้” พิมพ์ลดาพูดยิ้ม…

IV. วันที่ความจริงเผาไหม้ หลังจากเสร็จสิ้นพิธีเผาศพอันเงียบเหงา ฉันกลับมาที่บ้าน นั่งรอเดวิดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอันมืดมิด ในมือถือกล่องเถ้ากระดูกของเลียมเอาไว้แน่น จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น เดวิดเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ แต่เมื่อเห็นฉันนั่งนิ่งอยู่ในความมืด เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นโมโห “เธอโทรมาจิกอะไรฉันนักหนาตั้ง 18 สายฮะ? โทรศัพท์ฉันแบตหมด แล้วนี่ทำไมบ้านช่องมืดมนแบบนี้? แล้วเลียมล่ะไปไหน?”…

ภาคจบ: แผนดัดหลังครอบครัวกาฝาก และการทวงคืนเกียรติยศให้ภรรยา ภาพที่เนสเธอร์เห็นตรงหน้าคือ เอเลน่า ภรรยาสุดที่รักของเขาในชุดเสื้อยืดเก่าๆ ขาดๆ กางเกงขาสั้นซีดจาง เธอกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูนที่แฉะชื้น มือที่เคยเนียนนุ่มบัดนี้หยาบกร้านจากการทำงานหนัก กำลังขัดคราบเขม่าดำออกจากก้นหม้อใบยักษ์อย่างเอาเป็นเอาตาย เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเซียว และที่ทำให้เนสเธอร์ใจสลายที่สุดคือ รอยน้ำตาที่ไหลเป็นทางบนแก้มของเธอ “เอเลน่า…”…

ค่ำคืนในห้องหอและปาฏิหาริย์ หลังจากงานแต่งงานอันแสนโดดเดี่ยว ฉันถูกส่งตัวมายังคฤหาสน์ตระกูลวาลเดมอร์ และต้องเข้าไปอยู่ในห้องนอนของลูคัส ห้องนั้นเงียบสนิท มีเพียงเสียงสัญญาณของเครื่องช่วยหายใจที่ดังเตือนอยู่เป็นระยะ บนเตียงกว้าง มีร่างของชายหนุ่มรูปงามนอนนิ่งอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวแต่ยังคงดูหล่อเหลาและทรงอำนาจ แม้ในยามที่ไร้สติ ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ นั่งลงข้างเตียงแล้วมองดูชายที่เป็น “สามี” ทางนิติกรรมของฉันด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเห็นใจ “คุณก็เป็นเหยื่อของโชคชะตาเหมือนกันสินะ…” ฉันกระซิบแผ่วเบา…