ตอนที่ 3: ล้างบางชั้นล่างสุด บ่ายสองโมงตรงเป๊ะ รถเรนจ์โรเวอร์ของฉันเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของ เครสวูด โฮลดิ้งส์ ฉันก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่มั่นคง แว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังสายตาคู่ที่กำลังเย็นชาถึงขีดสุด ทันทีที่เดินผ่านประตูหมุนเข้ามาในล็อบบี้ พนักงานต้อนรับและพนักงานรักษาความปลอดภัยต่างพากันก้มหัวทำความเคารพ แต่ในสายตาของฉัน ตอนนี้ตึกหรูหราสูงระฟ้าแห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับบ้านที่ถูกปลวกเจาะจนกลวง ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์กลางชั้นล่าง ซึ่งมีหัวหน้าพนักงานต้อนรับคนใหม่ที่ชื่อ เบลล่า…

⚖️ การเอาคืนที่สาสม (The Revenge) “คุณดา… เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมอาการทรุดลงขนาดนี้?” ทนายธันวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฉันฝืนยิ้ม มองดูสายระโยงระยางรอบตัว ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว “คุณธันวาคะ… ช่วยร่างพินัยกรรมใหม่ให้ฉันที เอาตอนนี้… เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ทนายธันวารีบหยิบเอกสารและโน้ตบุ๊กขึ้นมาทันที…

ฉากที่ 2: ความจริงที่แตกสลาย บรรยากาศในฮอลล์จัดงานแต่งงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก สายตาของแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและกล้องของสื่อมวลชนทุกแขนงต่างจับจ้องมาที่เด็กแฝดทั้ง 4 คน “รินดา… เธอจริงๆ ใช่ไหม? แล้วเด็กๆ พวกนี้…” คิรินก้าวลงมาจากเวทีอย่างลืมตัว ชุดเจ้าบ่าวของเขาดูหมองลงถนัดตาเมื่อเทียบกับสายตาที่สั่นระรัวด้วยความช็อก “อย่าเข้าไปใกล้ผู้หญิงแพศยาคนนั้นนะคิริน!” เจ้าสัวอนันต์ตวาดลั่น…

เมียแต่งไร้ค่า…มหาเศรษฐีตัวจริง (ตอนจบ) PART 2 เพียงไม่ถึงสิบนาทีหลังจากวางสาย รถลีมูซีนกันกระสุนสีดำสนิทสามคันพร้อมชายชุดสูทสากลในทีมรักษาความปลอดภัยของคุณพ่อก็เข้าสกัดรถเมล์อย่างสุภาพ หัวหน้าการ์ดเดินขึ้นมาบนรถ ยืดอกโค้งคำนับฉันอย่างนอบน้อมท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งรถเมล์ “เชิญครับคุณหนู ท่านประธานรออยู่ครับ” เขารับทารกไปอุ้มอย่างทะนุถนอม และพยุงฉันขึ้นรถลีมูซีนสุดหรูที่เบาะถูกปรับให้เอนนอนเพื่อลดความเจ็บปวดจากแผลผ่าตัด วินาทีที่ฉันเอนกายลง น้ำตาที่เคยกักเก็บไว้ก็ไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะรู้ว่าจากนี้ไป……

แผนร้ายพ่ายบารมี: ตอนจบ (อวสานคนโฉด) ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องผู้ป่วยวิกฤตทารกแรกเกิด (NICU) ทันทีที่ฉันวางสาย ใบหน้าของธนาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขยับมองฉันสลับกับโทรศัพท์ในมือ ส่วนเมย์ที่เคยยืนยิ้มเยาะกลับเริ่มเลิกล่ก เธอขยับเข้าไปเกาะแขนธนาแน่นขึ้น “เธอ… เธอพูดบ้าอะไรของเธอ ออเดรย์?” ธนาพยายามคั้นเสียงหัวเราะแก้เกี้ยว แต่แววตาของเขากลับสั่นระริก “โรงพยาบาลเซนต์ออเรเลียเนี่ยนะเป็นของคุณตาเธอ?…

IV. ใบหน้าที่คุ้นเคยและความลับในอดีต เซนญอร์ อาร์ตูโร ยืนนิ่ง สายตาเฉียบคมของเขาจ้องมองลงมาที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังไอและครางด้วยความทรมาน ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของโรซ่า มหาเศรษฐีเฒ่าก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยผ้าห่มที่คลุมหน้าของมายาออกเพื่อดูให้ชัดเจน แต่ทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าของเด็กหญิงวัย 5 ขวบอย่างเต็มตา… ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของอาร์ตูโรกลับมลายหายไปสิ้น ใบหน้าของเขาถอดสีและซีดเผือดลงทันตา มือหนาที่เคยอบอวลไปด้วยอำนาจเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องเก็บของที่สกปรกอย่างไร้เกียรติ ท่ามกลางความตกตะลึงของหัวหน้าพ่อบ้านและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหลัง…

ตอนที่ 2: การตื่นจากฝันร้าย… และแผนการเอาคืน! ในขณะที่ฉันนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เสียงหัวเราะเยาะของพี่น้องสามีและเสียงด่าทอของโรเบิร์ตยังคงดังแว่วเข้ามาในหู ไม่มีใครในครอบครัวนั้นคิดจะเข้ามาช่วยล้างแผลหรือพาฉันไปโรงพยาบาลเลยสักคน พวกเขาทำเพียงแค่เดินสะบัดตูดกลับไป โดยที่โรเบิร์ตทิ้งท้ายไว้ว่า “สำนึกผิดได้เมื่อไหร่ ค่อยไปกราบเท้าขอโทษแม่ฉัน!” ฉันค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นมาจากพื้น ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง สายตาของฉันจ้องมองไปที่เศษจานที่แตกกระจาย คราบเลือด…

🎬 ฉากที่ 4: ความลับใต้ซองจดหมาย ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขาลงจากเวที เสียงตะโกนด่าทอจากญาติๆ ฝั่งเตชินท์ก็ยิ่งดังขึ้น คุณแม่นภาสะอึกสะอื้นพรางชี้หน้าฉันด้วยมือที่สั่นเทา คุณแม่นภา: “นังผู้หญิงแพศยา! หน้าเงิน! พอรู้ว่าลูกชายฉันจะย้ายทรัพย์สินให้ฉันหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ แกมันก็แค่คิดจะมาเกาะลูกชายฉันกินล่ะสิ! ประกาศเลิกก็ดีแล้ว ลูกชายฉันเงินเดือนเป็นแสน หาผู้หญิงที่ดีกว่าแกได้เป็นร้อยคน!”…

ความลับในซองเอกสาร เวลา 20 นาทีในห้องครัวผ่านไปพร้อมกับความเงียบงัน ฉันจัดวางของทุกอย่างลงบนถาดเงินใบใหญ่ ใบหน้าของฉันยังคงระบมจากรอยตบ แต่หัวใจของฉันกลับนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผลักประตูครัวออกไป โรมันนั่งกระดิกเท้าด้วยความหงุดหงิดอยู่บนโต๊ะอาหาร ขณะที่แม่ผัวและน้องสะใภ้ยังคงนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่โซฟา “เสร็จสักทีนะ! นึกว่ามัวแต่ไปคลอดบะหมี่อยู่หรือไง!” สเตลล่าเอ่ยปากจิกกัดทันทีที่เห็นฉันเดินออกมา ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไร…

สายโทรศัพท์เปลี่ยนชีวิต คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมาร์คทำเอาฉันเกือบจะล้มทั้งยืน แต่ในวินาทีที่ฉันมองเห็นหยาดเหงื่อบนใบหน้าของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้จ้า ความเสียใจและน้ำตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและโกรธแค้นทันที มาร์คคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในปัจจุบัน เขาเป็นเพียงแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ ที่ฉันคอยผลักดันและสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ประคองลูกน้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งหยิบสมาร์ตโฟนราคาแพงออกมาจากกระเป๋า แล้วกดโทรออกหาเบอร์ภายในสายตรงของ “คุณเกริก” ทนายความประจำตระกูลของฉัน…