ภาคจบ: แผนดัดหลังครอบครัวกาฝาก และการทวงคืนเกียรติยศให้ภรรยา ภาพที่เนสเธอร์เห็นตรงหน้าคือ เอเลน่า ภรรยาสุดที่รักของเขาในชุดเสื้อยืดเก่าๆ ขาดๆ กางเกงขาสั้นซีดจาง เธอกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูนที่แฉะชื้น มือที่เคยเนียนนุ่มบัดนี้หยาบกร้านจากการทำงานหนัก กำลังขัดคราบเขม่าดำออกจากก้นหม้อใบยักษ์อย่างเอาเป็นเอาตาย เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเซียว และที่ทำให้เนสเธอร์ใจสลายที่สุดคือ รอยน้ำตาที่ไหลเป็นทางบนแก้มของเธอ “เอเลน่า…”…

ค่ำคืนในห้องหอและปาฏิหาริย์ หลังจากงานแต่งงานอันแสนโดดเดี่ยว ฉันถูกส่งตัวมายังคฤหาสน์ตระกูลวาลเดมอร์ และต้องเข้าไปอยู่ในห้องนอนของลูคัส ห้องนั้นเงียบสนิท มีเพียงเสียงสัญญาณของเครื่องช่วยหายใจที่ดังเตือนอยู่เป็นระยะ บนเตียงกว้าง มีร่างของชายหนุ่มรูปงามนอนนิ่งอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวแต่ยังคงดูหล่อเหลาและทรงอำนาจ แม้ในยามที่ไร้สติ ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ นั่งลงข้างเตียงแล้วมองดูชายที่เป็น “สามี” ทางนิติกรรมของฉันด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเห็นใจ “คุณก็เป็นเหยื่อของโชคชะตาเหมือนกันสินะ…” ฉันกระซิบแผ่วเบา…

ตอนจบ: เสียงระฆังและความจริงที่ตื่นขึ้น คำขู่ของลุงโจเอลไม่ได้ทำให้แคลลีหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดไฟบางอย่างในใจของเธอ เช้าวันรุ่งขึ้น แคลลีตัดสินใจสืบหาเบาะแสจากคำพูดปริศนาของคุณยาย เธอฝากเพื่อนบ้านที่ไว้ใจได้ให้ช่วยดูแลยายเจนีวาชั่วคราว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเก่าของคุณยายที่ลุงโจเอลอ้างว่าขายไปแล้ว บ้านสวนหลังเก่าถูกปล่อยทิ้งร้าง รอบบ้านเต็มไปด้วยวัชพืช แคลลีลอบเข้าไปในบ้านที่เธอเคยวิ่งเล่นตอนเด็ก ๆ หัวใจของเธอเต้นรัวขณะเดินไปยังมุมห้องพระเก่า และที่นั่นเอง… เธอพบรูปปั้นพระแม่มารีเซรามิกที่ฐานแตกหักเหมือนที่ยายบอก…

ตอนจบ: มหาเศรษฐีตัวจริง กับการเอาคืนสุดสะใจ! หลังจากเครื่องลงจอด ฉันรีบอุ้มลูกและหอบกระเป๋าลงจากเครื่องบินด้วยความเร่งรีบ เพราะเกรงใจชายแปลกหน้าคนนั้น แต่พอเดินมาถึงโถงผู้โดยสารขาเข้า ฉันก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสี เมื่อเห็น “ภาคิน” อดีตสามีใจร้าย เดินตรงเข้ามาพร้อมกับชู้รักของเขาและบอดี้การ์ดอีกสองคน “นึกว่าจะหนีพ้นเหรอ?!” ภาคินตะคอกเสียงดังจนคนหันมามอง “เอาตัวลูกมานี่! แล้วเซ็นใบหย่าซะดีๆ…

หัวใจเพชรของเจ้าสาวไร้ผม (ตอนจบ) ตอนที่ 2 (จบ) เสียงดนตรีบรรเลงเพลงงานแต่งงานดังขึ้น ประตูไม้บานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงเปิดออกช้าๆ โคลอี้แอบยืนอยู่มุมห้องพร้อมรอยยิ้มสะใจ เธอคงคิดว่าจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ย หรือเสียงกระซิบกระซาบด้วยความสมเพชจากแขกเหรื่อเมื่อเห็นเจ้าสาวหัวล้านเดินเข้างาน แต่เปล่าเลย… วินาทีที่ฉันก้าวเท้าออกไป ความเงียบกริบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยง แขกทั้ง 500 คนเบิกตากว้าง…

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องบอลรูมจนแทบจะได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ แขกเหรื่อหลายคนเริ่มกระสับกระส่าย สายตาของป้าพิมพ์ที่มองมาเต็มไปด้วยความสะใจและถือดี ราวกับว่าเธอได้เหยียบฉันจมดินสำเร็จแล้ว ธันวาไม่ได้ฟังคำห้ามของฉันอีกต่อไป ข้อมือแกร่งของเขาขยับยกไมโครโฟนขึ้น แววตาที่เคยอ่อนโยนคู่นั้นกลับกลายเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ในเมื่อคุณป้าพิมพ์และน้องเมย์เปิดประเด็นเรื่อง ‘ความเหมาะสม’ และ ‘แผลเป็น’ ของรดาขึ้นมา…” เสียงของธันวาดังผ่านลำโพงก้องกังวาน ทรงพลังจนทำให้หลายคนในห้องถึงกับหลังตรง “ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ทุกคนในห้องนี้ควรจะได้รู้ความจริง” “ความจริงอะไรของแก?”…

ตอนที่ 3: ล้างบางชั้นล่างสุด บ่ายสองโมงตรงเป๊ะ รถเรนจ์โรเวอร์ของฉันเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของ เครสวูด โฮลดิ้งส์ ฉันก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่มั่นคง แว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังสายตาคู่ที่กำลังเย็นชาถึงขีดสุด ทันทีที่เดินผ่านประตูหมุนเข้ามาในล็อบบี้ พนักงานต้อนรับและพนักงานรักษาความปลอดภัยต่างพากันก้มหัวทำความเคารพ แต่ในสายตาของฉัน ตอนนี้ตึกหรูหราสูงระฟ้าแห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับบ้านที่ถูกปลวกเจาะจนกลวง ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์กลางชั้นล่าง ซึ่งมีหัวหน้าพนักงานต้อนรับคนใหม่ที่ชื่อ เบลล่า…

⚖️ การเอาคืนที่สาสม (The Revenge) “คุณดา… เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมอาการทรุดลงขนาดนี้?” ทนายธันวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฉันฝืนยิ้ม มองดูสายระโยงระยางรอบตัว ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว “คุณธันวาคะ… ช่วยร่างพินัยกรรมใหม่ให้ฉันที เอาตอนนี้… เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ทนายธันวารีบหยิบเอกสารและโน้ตบุ๊กขึ้นมาทันที…

ฉากที่ 2: ความจริงที่แตกสลาย บรรยากาศในฮอลล์จัดงานแต่งงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก สายตาของแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและกล้องของสื่อมวลชนทุกแขนงต่างจับจ้องมาที่เด็กแฝดทั้ง 4 คน “รินดา… เธอจริงๆ ใช่ไหม? แล้วเด็กๆ พวกนี้…” คิรินก้าวลงมาจากเวทีอย่างลืมตัว ชุดเจ้าบ่าวของเขาดูหมองลงถนัดตาเมื่อเทียบกับสายตาที่สั่นระรัวด้วยความช็อก “อย่าเข้าไปใกล้ผู้หญิงแพศยาคนนั้นนะคิริน!” เจ้าสัวอนันต์ตวาดลั่น…

เมียแต่งไร้ค่า…มหาเศรษฐีตัวจริง (ตอนจบ) PART 2 เพียงไม่ถึงสิบนาทีหลังจากวางสาย รถลีมูซีนกันกระสุนสีดำสนิทสามคันพร้อมชายชุดสูทสากลในทีมรักษาความปลอดภัยของคุณพ่อก็เข้าสกัดรถเมล์อย่างสุภาพ หัวหน้าการ์ดเดินขึ้นมาบนรถ ยืดอกโค้งคำนับฉันอย่างนอบน้อมท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งรถเมล์ “เชิญครับคุณหนู ท่านประธานรออยู่ครับ” เขารับทารกไปอุ้มอย่างทะนุถนอม และพยุงฉันขึ้นรถลีมูซีนสุดหรูที่เบาะถูกปรับให้เอนนอนเพื่อลดความเจ็บปวดจากแผลผ่าตัด วินาทีที่ฉันเอนกายลง น้ำตาที่เคยกักเก็บไว้ก็ไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะรู้ว่าจากนี้ไป……